Aardbeving
Alweer een week voorbij en ook de schoolvakantie, wat gaat alles toch erg snel. Met ons tweetjes hebben we niet veel kunnen doen wat echt verre uitstapjes betreft maar op zich toch wel vermaakt. Sheil de oudste, had genoeg om handen met de kleintjes en voor haar gaat daar tevens een groot deel van haar financiën aan op. Zo heeft iedereen op zijn tijd dat het niet mee zit, zo ook met ons en dat je moet roeien met de riemen die je hebt. Het bleef dus beperkt met familiebezoekjes en wat activiteiten dicht aan huis. Anderzijds hebben we heel mooi weer mee gekregen met soms heuse plens- of onweersbuien. Van dat hebben we ook genoten en uiteraard mijn tuintje. Met aardbevingen viel het wel mee vond ik. Dit brengt me dan wel terug aan Hasselt in België toen ik daar voor ongeveer acht jaar terug woonde.
Het was de tijd kort voor de wateroverstroming om en rond de Maas in Limburg. Ik was met Sheila toen, acht jaar oud, en alleen in huis. Het was midden in de nacht dat ik letterlijk werd wakker geschud. Het bed rommelde heen en weer, terwijl je door die opschudding rechtop in bed zit en de kast ziet wankelen en rinkelen met alles wat erin zat. Een paar minuten of misschien wel minder dan een minuut heeft het geduurd. Je weet niet wat je overkomt en ik had zoiets nog nooit eerder meegemaakt. Een paar lichte schokjes ja, maar dat was niks met wat er toen gebeurde. Idiote gedachten gaan door je heen. Het leek wel op de film de Excorsist, weet niet of ik de titel goed schrijf maar de eerste indruk was werkelijk....het spookt hier en met zulke krachten kreeg ik toch wel angst. Aan een aardbeving dacht ik totaal niet.
Maar gelukkig heb ik ook een helder verstand....of gelukkig, het kon nog erger zijn. Beneden hadden we een hele grote kelder met een ouderwetse mazoutketel met gas. Die was er voor de verwarming en iedere maand moest die ketel gevuld worden met gas. Er kwam dan steeds een super zware vrachtwagen met daarop een langwerpige ronde ketel voor ons huis te staan. Meestal waren er twee mannen die dan een meterslange grote rode slang van daaruit gingen afrollen en naar de ketel brachten. Als Nederlandse kon ik er moeilijk aan wennen want ik had een gevoel alsof ik een groots chemisch bedrijf aan huis had maar het was gewoon een luxe eengezinswoning en dat voor zo'n stomme ketel. En het rotte gevoel dat niet alleen jij maar ook je huis in de kijker stond voor alle mensen in de buurt. Ik ben zowiezo niet iemand die figuurlijk graag in het daglicht of in de kijker staat. Ik heet niet voor niets Moonshine :-) Die huisjes moeten er trouwens nog zijn met die ketels.
Die spoken liet ik het liefst varen en ik dacht ojee die ketel beneden. Normaal ben ik iemand die op het gevaar afgaat als iets dwars zit maar dit was me te.... Ik had geen zin in een ontploffing en dan zit je daar op de bovenverdieping, recht op in bed en maar denken wat moet ik nu doen!? Mijn kind, de beesten maar de meeste van de dieren lagen bij mij met een alerte blik van ja vrouwtje wij weten het ook niet maar hier is wel wat loos en ik dorste echt niet uit bed te gaan en toch draaft het binnen van "je kind, je kind, de dieren hoe moeten we buiten komen". Nee, was het de ketel dan waren we allang de lucht in gevlogen en ging toch maar opstaan en naar Sheil kijken die als een roos in diepe slaap verzonken was. Er gebeurde ook niet veel meer en na eindeloos gepeinz drong het een beetje tot me door dat het aardbeving was. Ik wachtte op de naschokken en inderdaad volgde er een paar kleine trillingen. En nog de volgende dag navragen of dit wel zo was. Je weet het ...maar de onzekerheid blijft knagen tot het door een ander bevestigd is. Ga bij jezelf maar eens intuitief na over iets wat je weet en wat je kent maar toch de goedkeuring daarover bevestigd wilt hebben. Dat blijft de mens eigen....
10/9/4 ©Blouche
Rode Beek
Het was een leuke dag vandaag en ongeveer vijfentwintig graad, heerlijk zonnig en warm en net niet te. Zo rond twaalfen vanmiddag zat ik wel eerst met spanning naar het nieuws te kijken over het gijzelingsdrama van de school in Rusland. Met afschuw de beelden gevolgd en maar hopen dat er niet meer bloed werd vergiet. Je kan niet begrijpen hoe mensen voor zoiets in staat zijn. Twee dagen geen eten en geen drinken en hoe ze halfbloot uit de school kwamen met de chaos die daarom heen was. Ik kon er alleen met open mond naar kijken en weet zelfs nu geen woorden om dit te omschrijven. Je kunt er niet bij blijven stil staan en het leven gaat gewoon door maar het kan hier net zo goed ook gebeuren. De terreur neemt overal toe en met iedere dag mogen we blij en gezegent mee zijn.
Afijn, we gingen ons voorbereiden voor naar de Rode Beek. Met de fiets eerst naar mijn moeder en omdat ze daar heel dichtbij woont konden we onze fietsen daar laten staan en vandaar zo de hei in stappen. Mijn moeder was gelukkig thuis en stelde voor om bij haar te eten wanneer we terug zouden komen. We waren al aan de late kant maar om ook nog eens thuis te gaan koken, daar had ik niet veel zin in, dus stemde ik daarmee in. Dat betekende dat we nog maar een paar uurtjes hadden en voor een bepaalde tijd terug moesten zijn. Dat moest wel lukken.... In de hei zelf was het niet druk en gewoonweg heerlijk om zo door de bossen te lopen. Met flink stappen duurt het veertig minuten om tot de beek te komen.
Kimberly kon totaal de weg niet alhoewel we al een paar keer daar zijn geweest. Ze haalde het verdwalen aan en vroeg of ik wel eens verdwaald was in het bos. Dit is een gebied waar ik geboren en getogen ben. Toen ik nog bij mijn ouders woonden was ik er heel vaak met mijn honden en mijn vrienden. Wat dat betreft heb ik er hele goede herinneringen aan. Mijn oma die legendes daarover wist te vertellen zoals een ruiter met een paard die er spoorloos is verdwenen en vermoedelijk door moeras is opgeslorpt. Ook een Maria-verschijning moest er geweest zijn. Met mijn moeder had ik het nog erover en die zei: "och ja mijn moeder vertelde veel ...." Met andere woorden dat het verzinsels waren en daar was ik het niet mee eens maar moest er wel om lachen. Ik weet heel goed van vroeger dat ze dingen vertelde over dromen en dingen voelde die voor anderen niet te geloven waren. Het vreemde is dat ze haar nooit geloofde maar gek genoeg mij wel. D'r zit denk ik een beetje ontkenning in vanwege het feit dat ze het eng en griezelig vinden. En ja het verdwalen.... ik was zeker wel eens in het bos verdwaald maar wist altijd wel weer op gevoel terug te komen. Een soort richtingsgevoel... Maar wat is dat dan, vroeg Kimberly. Tja ..hoe leg je zoiets uit? En was je niet bang, ging je niet huilen, vervolgde ze. Nee bang was ik niet want je kunt ook altijd andere mensen vragen als je er zelf niet uitkomt. "Nou dat heb ik niet, zei ze, richtingsgevoel". "Oh jawel heb jij ook, maar je moet het gebruiken. Ik ging meestal op gevoel naar de richting terug waar ik vandaan kwam en bleef doorlopen tot ik een herkenningspunt vond. Soms een hoge heuvel op omdat je vandaar uit een overzicht van het gebied hebt". Eigenlijk als ik het zo bekijk moet je gevoel maar ook je verstand gebruiken en als je in paniek raakt, ja dan ben je ver van waar je wezen moet.
Wij waren al vlug bij de beek en gelukkig niet heel erg druk, laat zeggen gezellig druk. Ik vind het altijd prachtig om er honden te zien die er vrij lopen en door het water heen tussen de kinderen spelen met een bal of een stok. Uit het water zie je ze flink met hun vacht schudden en het water spat naar alle kanten op. Weer andere honden die achter een vreemde hond aan rennen en daarachter weer hun baasjes die ze in het pareel proberen te krijgen maar die honden trekken zich daar niets van. Het is vaak een plezierig schouwspel wat je daar ziet. De tijd vloog om en na twee keer dat kimberly had gezwommen konden we ons weer opmaken om naar huis te gaan. We gingen nog een ijsje bij de ijsboer halen en we raapten daarna de boel bij mekaar om terug te lopen. De terugweg liep iets uit doordat we fotoos gingen maken en kimbles had tevens geen zin om door te lopen.
Iets na zessen kwamen we aan. Het eten was al klaar en werd warm gehouden. Als verrassing was ook mijn andere dochter daar met de kleintjes en haar vriend. Ze waren bij ons thuis geweest maar we waren er niet. Ze waren te voet en zodoende hadden ze een tussenstop bij oma gemaakt. We hadden er lekker gegeten: speklappen en aardappelen met boontjes. Daarna wat nagepraat en toen was het tijd om weer terug te fietsen naar huis. Een welgeslaagde dag dus..
Verder in deze week weer pech met mijn wasmachine. Voor de vierde keer moest er een monteur komen en deze laatste kreeg de machine niet meer aan de praat. Ik krijg nu gelukkig een nieuwe en omdat er garantie op zit, geheel voor niets maar moet het wel tot volgende vrijdag zonder doen. Ik vroeg of ik dezelfde zou krijgen en het antwoord was ja het zelfde model. Dat vond ik minder leuk want ik heb weinig vertrouwen in dit model gekregen. Laten ze me daarna toch bellen met de mededeling dat dat model er niet meer is en uit de handel is gehaald. Ik kan me voorstellen....en dolgelukkig natuurlijk.
Op spiritueel gebied ben ik veel aan het lezen en met een andere cursus bezig die over een zoektocht in jezelf gaat. Erg interessant, hoewel er veel herhaling voor mij in zit komen er toch ook steeds weer nieuwe dingen naar voren. Andere invalshoeken of inzichten waar je het mee eens kan zijn of niet. Eén zo'n invals hoek is de verbeelding die volgens de auteur een grote belemmering is voor een betere bewustwording van jezelf. Ik ben het er niet helemaal mee eens en het ligt eraan wat voor verbeelding je gebruikt. Voornamelijk gaat het erom dat je in het heden leeft, in het nu en niet steeds terug denkt of vooruit denkt. Wat gebeurd is kan je niet veranderen en alleen accepteren, wat komt kan je niet voorspellen en komt meestal anders dan zoals je je het voorstelt. Er is dan zo'n stemmetje, eigenlijk heel veel stemmetjes (schisofreen zijn we allemaal in zekere zin), die ons ego streelt ten gunste van zichzelf en continu in dialoog is en ook onze verbeelding vormt. Er is dan zo'n chatter in ons die de bewustwording belemmerd. Daarmee ben ik het wel eens maar er is ook een fantasie die schept en creëert en juist bevordelijk is voor het doen en laten in je leven. Je komt dan weer die tegenpolen tegen van zwart-wit of donker-licht. In hoever kan je je verbeelding laten gaan. Er zijn mensen met perverse ideeën die erg ver kunnen gaan tot aan het satanische toe en daar staat iets weer tegenover wat je tot schilder, architekt, schrijver, dichter of een kok maakt. Verbeelding is nodig maar ik denk dat je de juiste proportie moet weet te vinden, in harmonie weet te brengen en op de juiste momenten weet te gebruiken. De mensen met de donkere aspecten strelen zichzelf het meest door verkeerde interpretaties en verkeerde denkbeelden doordat hun ego hierin verroest is door verkeerde idealen en invloeden. Moeilijk...ik voel dat ik te ver ga en stop er voor vandaag mee.
4/9/4 ©Blouche
Egelbezoek
Deze week is niet veel gebeurd en meer bevangen door de hitte waardoor ik meer in de tuin zat en daarvan genoot. Blij dat er afkoeling kwam door de regen en de verwachte donderuitbraak bleef weg. Een dag erna kwam er iets maar stelde niet veel voor. Heerlijk vind ik dat en vooral ’s avonds als dit met bliksemlichten gepaard gaat. Gisteren nog even wat gerommel buiten toen ik thuis aankwam van de fitnes. Het geeft zo’n apart geluid, alsof je in de bioscoop zit met dolby surround en het geluid zich opeens verplaatst naar een andere richting toe. Het viel me op dat er praktisch bijna geen vogels waren en zelfs in het park vond ik dit een beangstigend effect geven. Ja een enkele duif en een roek maar geen ene mus of merel te bekennen. Je vraagt je af waar die vogels dan zijn. Vanochtend dolblij toen ik mijn raam uitkeek en een zwerm mussen in de tuin zag en een paar merels zoekend naar wormen tussen het gras en op de grond. De merels zijn tammer dan de mussen. Wanneer ik naar buiten moet voor een of ander blijven ze gewoon rustig staan hoor. Zelfs voor de honden schrikken ze niet terug indien ze rustig zijn en niet tekeer gaan met hun geblaf. Achter in de tuin heb ik een klein diep bordje met water staan en daar wassen ze zich zo af en toe in maar ook met modder kunnen ze dit goed. Ik had dat wel goed gemist. Bedenk me net dat er ook een egel bij me op bezoek was zo rond een uur of elf ’s avonds en zo groot als een voetbal. De honden merken dit meteen en kunnen daar heftig op reageren. Een groot geluk dat ze stekels hebben en zogauw ik dit zag die honden naar binnen halen. Ik kan me nog steeds niet voorstellen hoe ze in de tuin bij mij kan komen want de tuin is goed afgezet en alleen bij de poort is onder een opening van tien centimeter. Kunnen ze zich dan zo klein maken? Het is echt ongelofelijk. Ze stond bij het plantenbakje met water die ik weer vooraan heb staan. Och germ, die beesten kunnen ja natuurlijk geen water met die droogte vinden en ja leve de logica, de vogels vliegen dan naar ander plekken toe voor water. Dat ik daar niet eerder op kwam.
13/8/04 ©Blouche
De natuur thuis
Wat is het toch heerlijk warm en een beetje te in het zuiden. Gelukkig niet bedrukkend en kan je gewoon je dagelijkse dingen doen. Niet al te veel natuurlijk en als het te wordt ga ik boven mijn naaikamertje op waar het erg koel is. Zo'n beetje rustig aan met alles en vooral in de achtertuin zitten, genieten van het groen en de bloemen met de bijtjes. Prachtige vlinders komen op de bloemen af en kan lang naar dit schouwspel kijken. Zwarte vleugels met rode en gele vlekken, puur witte vlinders en dwarrelen gek genoeg eerst naar de paars gekleurde pluimenstruik en vandaar naar de witte jasmijn die een heel aangename indringende geur afgeven. De bijen vertoeven het liefst op de lavendel en op de lange klokvormige bellebloemen. Ze kruipen geheel door de koker heen om zich te goed te doen van de nectar. Vliegen en fladderen niet maar het lijken net miniscule helicoptertjes die steeds weer willen landen en opstijgen.
Hadden jullie in het weekend ook van de volle maan kunnen genieten? Mijn huis ligt net niet goed om tot middernacht vanuit het raam naar haar te kijken en moet hier voor naar buiten toe. Achter in de tuin kan ik dan een glimp van haar waarnemen wanneer het vrij laat is. Tijdens een ritueel eens spatjes op een avond gemaakt op de slaapkamer. Ik moest daarvoor dan naar boven. Aan de voorkant zijn tegenover rijtjes huizen en door de daken wordt dit zicht bemoeilijkt. Hoe later, hoe beter en steeds op een stoel staan om te zien wanneer ze zou verschijnen. Ohh, ohh als de buren dit hadden gezien, die zouden van alles kunnen bedenken van een begluurder tot een werkelijke lunatic. Wel werd ik dit weekend plots tegen vijf uur in de ochtend wakker en ging naar de badkamer om zo uit het raam te turen naar mijn eigen en zijliggende achtertuintjes. Daar achter is het vrij en geheel omringd met hoge bomen die in het park staan. Links er van staat hier en daar een boom en daartussen stond ze in volle glorie. Ze leek wel groter dan ooit. Alles was zo belicht en ratten of muizen kan je zo van bovenaf begluren. Een enkel keertje betrap ik ze wel eens.
Al heb je je huis of tuin zo schoon, ze zijn er altijd. Ik kan me niet voorstellen dat deze beestjes zo negatief beoordeeld worden als ziektendragers. Je moet zeker voorzichtig zijn met plagen maar veroorzaakt de mens dit zelf niet? Hopen etensresten buiten weggooien of onopgeruimde vuiliszakken met als conclusie dat ze een verschrikkelijke dood tegemoet moeten gaan als ze je huis binnendringen. Ook bijen en wespen, ze hebben allen hun nut in de natuur. Voel je zelf eens in als je zo'n dier was! Ja, ik ben iemand die red wat er te redden valt en het gezegde dat ik geen vlieg kwaad kan doen letterlijk is. Doet me denken aan die vieze plakstrikken die veel mensen in huis ophangen. Onlang bij mijn moeder nog dat ik een vaas met bloemen op de tafel wilde leggen. Dat ding hing veel te laag en zat opeens met mijn haren erin. Jaggie....wat haat ik die dingen en moet er ook niet verder meer bij nadenken. Laatst een zwembadje voor mijn dochter gevuld. Op de bodem zag ik een mier worstelen met de dood. Ik kan dat niet zien en haal hem eruit. Zelfs als de katten een vlieg al half lam hebben geslagen pak ik het op en breng het naar buiten. Meteen dood maken is iets wat juist dan beter is maar dat moet je ook maar kunnen. Ik laat die negativiteit nu maar varen en ga verder genieten van mijn eigen tuintje!!!