Geloof
Een begin gemaakt met de voorbereidingen voor het Kerstfeest. De hele week druk in de weer en maar denken ik kom er niet aan toe. Kerstkaartjes liggen al in huis en wilde ze vanmiddag gaan schrijven maar eerst zorgen voor de sfeer en de kamer opsmukken met een boom en de tierelantijntjes waar steeds meer van bij komt. Ook daar het goede plekje voor weten te vinden. Engeltjes, kerstmannen, theelichtbranders, meer dan een dozijn denk ik en vele kleine beeldjes van herten. Het belangrijkste is het kribbeke van Jezus of belangrijk, het draait daar allemaal omheen. Het feest van licht en verzoening, de nadruk ligt daar meer op. De opstanding en weten dat er meer is dan hemel en aarde. Een tijd van samen tot elkander komen in warmte en goed doen voor een ander in zover dit kan. En gek hè, als ik voor een ander ga denken, een heks die meer met Kerstmis bezig is dan Yule, hoewel ik het toch samen met elkaar combineer.
Er schijnen vrij veel heksen en wiccans te zijn die een soort antipathie tegen Christenen hebben, maar ook andersom als deze in mijn ogen bekrompen denkt en vasthoudt aan de dogmatiek. Als dit individueel ligt, persoonsgericht dan kan ik me daar wel een voorstelling van maken maar het heeft dan niks meer met het geloof van doen. Als algemeen beeld vind ik het onterecht en jammer. Meestal komt het uit onwetendheid en weten ze de ware toedracht niet. Christenen hadden vroeger een sterk dogmatisch concept wat je nu ook nog hebt bij sommige, maar lang niet meer zo erg. Wat ik ook vaak hoor is dat lichtwerkers en wicca niet samen kan gaan. Het waarom en waardoor begrijp ik nog steeds niet en zelf ondervind ik er geen problemen mee. Een degelijke heks zou eigenlijk goed op de hoogte moeten zijn over lichtzaken. Het komt er eigenlijk allemaal op neer dat er zo gauw over anderen geoordeeld wordt zonder de werkelijke toedracht te willen ondervinden.
Laatst had iemand het over Jehova's getuige en ze had een hekel aan die mensen, dat ze bij haar aan de deur kwamen. Ze had iets gedaan maar ik weet niet meer precies wat om deze mensen te weren. In de trant van een mededeling aan de deur gezet dat er een duivel bij haar woonde en hun niet welkom waren. Als het ware was zij ze juist aan het uitnodigen om te komen. Om iemand te overtuigen van mijn geloof ben ik ook geen voostander van maar probeer mensen te begrijpen door er meer over te weten te komen. Zit je met waarom's en waardoor's en vooral op het gebied waar je het niet mee eens bent, zoek het dan uit en veelal merk je dan dat het ongegrond is. Ik vond het altijd gezellig dat Jehova's getuige bij me op bezoek kwamen en erover vertelde. Ze lieten me boekjes voor niets achter en ik las ze vol interesse. Prachtige verhalen stonden erin maar met het Koningshuis waarvan ik nu begrijp dat het hun tempel is snapte ik geen snars van. Met bepaalde dingen was ik het meer niet eens en gaf ook aan dat ik dit niet begreep, waar ze best respekt voor hadden. Dat mag en zo hoort het ook. Daarnaast waren er veel leringen die op het Christen- of Jodendom leken. Dit is het open staan voor andermans ideeën om een ander te begrijpen met dat je iemand in hun waarde kan laten zonder je eigen waarde erin te verliezen. Daarin ligt de kracht en de macht van het mensendom maar soms kan dit moeilijk zijn als je erg naief bent. Dat is iets waar je dan wel voorzichtig mee moet zijn, anders blijf je je tot een andere religie bekeren.
Zo ontmoette ik eens met een vriendin twee knappe jonge mannen in een net pak met een grote rugzak bij een bushalte. Heel aardig en vriendelijk hadden ze contact gemaakt in Nederlands met Engels accent. Het waren Amerikanen en na een weers-praatje vertelde ze dat zij mormonen waren. Mormonen, wat zijn dat? Ik had er nooit over gehoord en ik eigen wilde daar graag meer over weten. Net als Jehova's getuige waren ze altijd op pad om zeg maar zieltjes te winnen maar zij deden dit met een hele goeie tactiek en speciaal werden daarvoor jonge jongens van een jaar of 19 daarvoor opgeleid. Niet voor niks zagen zij zo aantrekkelijk uit. Ze deden er ook geen doekjes omheen en vertelde dit eerlijk en ronduit dat dit een manier was om op een nette manier mensen in liefde tot hun gemeenschap te laten komen. Zou je in problemen zijn, hetzij geestelijk of materialistisch dan ook zouden zij je ondersteunen en hiermee helpen. Allemaal mooie woorden maar ik gaf altijd van tevoren aan dat ik mijn eigen geloof had en dit niet zomaar terzijde zal schuiven. Er werd een afspraak gemaakt en ze kwamen bij mij op een moment dat ik zelf onaangekondigd bezoek had. Mijn vriendin die een stuk jonger was als ik, was de enigste die op de hoogte was. Zij vond het spannend maar hield niet van het godsdienst-gepreek, bleek later. De ander, een vriend die niet te vertrouwen is en alles doet wat God verbied en een hele goeie vriend, onze Jama die Islamiet is en wel voor een praatje in was maar het daarbij hield. Ik voelde me d'r niet gemakkelijk bij en dacht oh lieve god je hebt me weer een combinatie gegeven. Je gaat anders om met iemand die gelovig is dan wie wel gelovig is. Het was een ratjetoe waar alleen ik in thuis hoorde.
Ondanks dit verliepen de gesprekken heel goed maar als gevoelsmens wist ik dat ik de enigste was die zich er werkelijk voor interesseerde. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt waarbij alleen die vriendin nog èèn keer kwam en ik het verder alleen met die twee knappe Amerikanen mocht gaan doen. Ik was best onder de indruk van hun geloof en zienswijze die veel van het lichtwerk en/of bewustwording weg had. Zij formuleerde dit dan op een andere manier maar het kwam op hetzelfde uit met een zicht die sterk op de mijne leek. Het leven na de dood werd besproken en schematisch in kaart gebracht. De doelen van het leven op aarde en de voltrekking hiervan. Mijn gedachte speelde om met hun mee te gaan, zij het als zij niet zo streng waren omtrent onthoudingsmiddelen. Drank zou geen probleem vormen maar het roken oehh.... Daar wilde ze me erg graag mee helpen wanneer ik dit zelf wilde maar het was wel een vereiste wilde ik toegelaten worden. Ik moest daarover hard nadenken. Ondertussen mocht ik aan de kerkdienst deelnemen die in het Engels werd gevoerd. Omdat er meerdere Nederlanders waren die geen Engels konden (en waarschijnlijk ook bekeerd) kon je een hoofdtelefoon gebruiken voor de vertaling. Ik zat daar alleen en vond dit maar niets en onwennig terwijl ik vaak aangesproken werd met de bedoeling om me er thuis te voelen. Mijn dochters waren mee, Sheil toen 9 jaar en Kimbles was nog een peuter. Zij gingen naar een aparte ruimte speciaal voor kinderen waar ze spelenderwijze onderricht kregen op hun niveau. Dat vond ik heel bijzonder en moest meteen denken aan de Christelijke kerkdiensten waar je je soms rot ergert wanneer kinderen tot last zijn. Overigens begrijpelijk want kinderen kan je niet bij een eeuwig durende preek stil houden. ze hadden dit heel goed opgelost met een pluspunt dat ook kinderen de aandacht kregen en niet op volwassen niveau mee hoeven te gaan. In iedergeval vonden mijn dochters het er leuk en gezellig. Na afloop zat ik nog steeds te kniezen over die onthoudingsmiddelen. Ook het wekelijks naar de kerk gaan beviel me niet. Nee, laat ik het maar bij mijn eigen innerlijke rituele tempel houden.....
Trouwens over de innerlijke tempel en bijkomstig de gedachtekracht. Door eigen schuld had mijn dochter voor de tweede keer een nieuwe fiets ongewild van haar laten stelen. Bij de eerste keer had ik iets van tja het zij zo, sneu jammer, teleurgesteld maar geen aangifte gedaan. Bij de laatste was ik echt kapot en verdrietig over. Financieel zit het je niet mee en die fiets moest nog betaald worden. Als het ware een gaatje gevonden om toch een fiets te realiseren en dan weg... Ik had aangifte gedaan maar er werd door de politie al vermeld dat dit gewoon voor de statistieken was. We wisten dat we die fiets niet meer terug zagen maar ik was zo kwaad..... Innerlijk wende ik me tot het hogere in volle kracht op de persoon die het heeft gestolen. Menens en in handen van het Goddelijk Universum. Voor een anderhalve week terug vond ik een hele goede herenfiets direkt achter mijn tuin in het park. Gewoon neergegooid en geef ik toe, liet heel effekes mijn gedachten erover om die te nemen maar ik wist dat dit niet zuiver zou zijn en stel dat iedereen er zo over dacht. Ik had er geen vrede mee en nam het uit de struiken en zette het tegen de muur aan voor als iemand die fiets zou zoeken. De volgende ochtend was die weg en anders had ik of de buurvrouw de politie geinformeerd. Achteraf gezien ook een verkeerde handeling maar van fouten leren we! Woensdag kreeg ik een telefoontje van de politie met de mededeling dat onze fiets mogelijk gevonden was. Ik geloofde het niet. Dochterlief ging naar het bureau en kwam terug met onze eige fiets. Weliswaar zonder slot, platte band achter en een bengelend achterlicht maar voor de rest ..... verbazing alom. Hoe die terecht op het bureau is gekomen weten we niet en ook niet daarnaar gevraagd, dat is voor het universum. Wat ik wel wil aangeven is dat emoties je ten gronde kan maken maar ook bergen kan verzetten... of is dit toeval? Je mag het zelf bepalen!
11/12/4 ©Blouche
Halloween
In dit weekend zijn we naar mijn vader's graf gegaan. Maandag en dinsdag is het allerheiligen en allerzielen en omdat we dan andere dagelijkse verplichtingen hebben waren we vrijdag gegaan. Kimberly's laatste herfstvakantie-dag en zodoende konden we alle tijd daarvoor nemen, met een bezoek naar mijn moeder. Onderweg kochten we een leuk bloeiend plantje in een knal oranje kleurige pot met rondom een papieren halloween krans met een paarse heks erin. Het geeft een beetje fleur op het graf naast het groen. Het was erg druk op het kerkhof en niet alleen met mensen maar ook auto's. Op bepaalde dagen mag daar gereden worden maar zelf vind ik het te gek voor woorden. Een uitzondering voor diegene die moeilijk ter been zijn of gehandicapt maar niet voor gezonde mensen. Zelfs irritatie kwam er voor vanwege dat de een voor de andere niet wil wijken om voor of achter uit te rijden. Het verbaasde me dat er niet gescholden werd maar dat stukje respekt hadden ze dan gelukkig nog wel. Strakke gezichten en mekaar maar aankijken. Je vraagt je af hoe halen ze het in hun hoofd om zoiets toe te laten. Voor het incident was het even rustig en had ik ons plantje op het stenen zerkje gezet. Een paar herfstbladeren er afgehaald en ik vond een klein wit donsveertje er tussen. Veren die ik waar dan ook tegen kom en ik vind een paar mooie, dan neem ik die meestal mee en probeer de symbolische betekenis er van te vinden. Ik bekeek het veertje en moest ook hierbij heel eventje maar eraan denken maar legde het naast het graf neer. Onze aandacht trok hierna meteen naar het autogedeuns wat vlak achter ons afspeelde. Toen dit opgelost was wilde ik even in gedachten bij mijn vader zijn en net voor we vertrokken zag ik dat zelfde witte donsveertje weer op het graf. De wind kon het makkelijk mee voeren maar er was totaal geen briesje. Ik weet het niet maar vond het toch wel een klein beetje lief en engelachtig.
Gisteren gingen we speciaal op pompoenenjacht voor Halloween. We hadden zelf zaadjes geplant en ook op tijd maar helaas was de oogst zeer mager en mislukt. In de tuin hebben we leemgrond en dat heeft volgens mij niet goed gedaan. Volgende keer meer losse grond gebruiken en eerst maar binnen gaan kassen. In de stad maar denken en lopen naar waar we maar pompoenen konden krijgen. Uieindelijk gingen we het markplein op en vonden we een kraampje met een wel erg grote pompoen. Het was de laatste en de bedoeling was om een paar kleinere te nemen voor zowel versiering als consumptie. Ik denk nee deze is me een beetje te... aangezien we geen auto hebben en nog door de stad wilde slenteren. "Maham, neem nou want je vind er geen meer..", riep Kimbles. Ik vroeg wat het kost aan die meneer en mevrouw zag dat ik aarzelde en wilde me nog een slice die over was, aan me verkopen maar ook daar had ik niets aan. Hij woog de pompoen en het was over de zes kilogram. Gelukkig een stevige plastic zak bij me, kocht het maar toen ik de zak met pompoen terug kreeg dacht ik jeetje...wat is die zwaar. Tja ik had het al gekocht en zou er mee moeten sjouwen maar laat daarna verscheidene pompoenen op onze weg komen. Ik moest wel toegeven dat deze een hele mooie was en er konden geen pompoenen meer d'r bij komen. Boven zie je onze echte pompoen die ik met psp heb bewerkt.
Met een zwarte kraai erop heeft die even mogen pronken op de tafel en vond het zonde om het mes erin te zetten. Mijn moeder was vandaag bij ons en was vastbesloten om pompoenensoep te maken met daarbij een pompoenen-prei aardappelschotel. Het mes zou er in gaan en heb de hele middag staan klungelen met een mes, een schepschraper, schaaltjes en pannen. Moeders en Kimberly verleende bijstand door mijn mouwen ieders keer op te stropen. Een klein handje met zaadjes werden bewaard en de rest van het vruchtvlees zou verwerkt worden voor de soep en de schotel. Meteen een pumpkin ervan gemaakt en na verscheidene kleine pauzes, achter het fornuis gestaan. Ik kwam tot de ontdekking dat er te weinig prei was. Dan maar nemen wat er voor handen ligt zoals soepgroenten, gehakt erbij en de kruiden die het afmaken. Het resultaat was heerlijk, we hebben gesmuld en als dank deden moeders en Kimbles de afwas voor mij. Het was een geslaagd Halloween begin....
1/11/4 ©Blouche
Mabon en bezinning
Nog even en dan is het Mabon ofwel de herfstperiode. Ik weet niet waar het vandaan komt maar ik voel me de laatste tijd zo tegen de avond moe en lusteloos. Een soort najaarsmoeheid....ik weet het niet. Wat wel innerlijk opvalt is dat ik met negativiteit geconfronteerd wordt en of je het geloven wilt of niet, merendeels van het internet en tv. Energie gaat werkelijk door alles heen alswel door de informatie die je her en der opvangt. De russische school, 11 september, terreuraanslagen, dreigingen, intimidatie, gescheiden vaders die onterecht hun kinderen ontnomen worden en zelfs mensen onder elkaar. Ook op deze blogs, mensen die gewoonweg leuk willen bloggen en het leuk houden maar toch zijn er anderen die anderen het licht niet in de ogen gunnen en daarom maar onzinnige dingen gaan uithalen. Je kunt je de ogen daarvoor niet van afsluiten en vind het heel erg. Bij sommige dingen vind ik dat ze de aandacht verdienen, meer dan aandacht en waarom...juist om die mensen die het nog niet begrijpen en er iets mee doen voor zowel hunzelf als voor anderen. Het is dan weer voorbij en toch wil ik het nogmaals aanhalen.
Die 11e september was erg extreem en heeft een enorme indruk achter me gelaten. Het is de zoveelste keer dat ik er documentaires van bekijk en ook altijd zal blijven bekijken en steeds weer zal blijven afvragen hoe mensen voor zoiets in staat kunnen zijn. Wat zich in die twee gebouwen heeft afgespeeld is onvergetelijk en bovenal onmenselijk en heeft veel verdiet en pijn meegegeven aan heel de wereld maar ik denk nog meer aan de mensen die er dicht bij betrokken waren. Verhalen die je de rillingen van het lijf bezorgen en wat doen wij ermee? Iemand die eraan ontkwam zei dat hij een ander mens daardoor is geworden. De meeste mensen die er werkte waren welgestelde mensen met de waarde meer op de plaats van de materie. Nu niet meer en weten nu de waarde van wat liefde inhoudt en weten wat het leven werkelijk te bieden heeft. Die aanslagen heeft dus wel zin gehad maar het had niet zo mogen zijn. Het is nu eenmaal zo dat hoe meer pijn het je doet hoe meer leer je daaruit trekt en ik hoop dat mensen die onzinnig bezig zijn, hier of thuis, daar eens goed over nadenken...... er is al genoeg ellende!! Een opmerking die ik ook wel vaker hoor als het kinderen betreft met name over de ontvoerders wat onlangs in die school gebeurde. "Kinderen, ondenkbaar dat ze kinderen daarvoor nemen..", zeker kinderen zijn kwetsbaar, hulpeloos en onschuldig en het was gewoonweg ook laf maar of het kinderen zijn of niet.....zijn we allemaal geen kinderen van God in hart en ziel? Niet alleen dat, ook de natuur en dieren...In die eenheid wil ik blijven geloven, samen!
Gisteravond zag ik op het nieuws de vermelding dat de vossenjacht in Engeland volgens de wet verboden wordt. Ik kon het niet geloven en deze zou zich ook doorzetten in het jaar 2005. Een hele consternatie daarom heen, met een demonstratie van de voorstanders die uit de hand liep door de ingreep van de politie. Een bebloede jonge man kwam aan het woord en ik als dieren liefhebber had absoluut geen medelijden met hem al zou die halfdood zijn geslagen. Ik kan ook een bitch zijn hoor! Maar ik ben blij als die wet een einde aan het eliteachtige gedoe maken en die moeten ook nog een uitsluitsel daarover geven.
Is er nog wat positiefs aan de horizon? Nee, mijn oude trapros is kapot. Het begon met een lekke band weer maar een goede buurvriend kon hem (gelukkig dacht ik) maken. Toen ik er mee wilde fietsen waggelde het hele achterwiel. De fiets is niks meer en is niet meer de moeite waard om een wiel te vervangen. Ik heb al een nieuwe besteld want met de fiets doe ik ja alles, de stad in, boodschappen en iedereen bezoeken. Het zal wel wennen zijn een andere fiets want ik had mijn oude ros graag.
De herfst komt eraan en alhoewel ik vorige week nog moeite had om de zomer af te sluiten ben ik me toch daarop aan het toeleggen. Ieder seizoen heeft zijn charmes en nu ik het artikel over Mabon lees bij Nieuwe Maan krijg ik er weer echt zin in. Je ziet het buiten ook dat de vruchten van de bomen afvallen en vogels gaan trekken. De egel heb ik niet meer gezien maar die zal ook zo zijn winterslaapverblijf gaan opzoeken. De dagen worden korter, de nachten langer en mensen blijven meer binnenhuis. Een tijd om te bezinnen met naaste familie en vrienden om creatief aan de slag te gaan, spelen met afgevallen bladeren, studies over bomen, kinderen die erover vertellen en allerhande eikels mee naar huis nemen. Best een gezellige, knusse tijd maar ook buiten is het heerlijk om te wandelen in de bossen. Halloween zit tevens in mijn gedachten. Wel nog een klein beetje te vroeg dat weet ik maar dat komt omdat dit de periode is dat de sluier het dunst is tussen hemel en aarde zal ik maar zeggen en dat vind ik een heerlijke universele gedachte...
16/9/4 ©Blouche
Elfen en natuurgeesten
Wie gelooft er in elfjes en natuurgeesten? Ik kreeg een mail in de box en het ging over iemand die door donkere elfjes geteisterd werd. Op het eerste gezicht klinkt het een beetje lachwekkend maar als je het bestaan bevestigend beantwoord op natuurgeesten dan zul je ook de tegenhang daarvan moeten erkennen. Je zou God en de duivel hiermee kunnen vergelijken! Nou, de duivel daar geloof ik allang niet meer in, tenminste niet in het concrete concept van zijn bestaan. Zo ook met de grote machtige God. Toch bestaat God voor mij en zie ik "hem en haar of het" in alles om ons heen; in, rondom en buiten alle materie, tijdloos en voor altijd aanwezig. Voor mij is het een bovenaardse kracht en absoluut geen macht, die vaak ook boven ons verstand uitreikt en met alles in verbinding staat. Naargelang je zijns-niveau kan en mag je die krachten eigen maken en gebruiken. Als Katholieke of meer een bewust Christen had ik in het begin van mijn wicca-pad moeite om meerdere Goden te aanvaarden. Het was als het ware of ik die ene aan het verloochenen was. Door mij verder daarin te gaan verdiepen zonder de duivel de schuld te geven kwam ik er al gauw achter dat dit weer zo'n dogmatisch concept was die door de eeuwen heen is blijven vastzitten en overgenomen is. Natuurlijk mag iedereen geloven in wat hij wilt en alles heeft zijn eigen waarheid en kern. Mij gaven de meerdere Goden, zowel mannelijk als vrouwelijk een verdere verdieping in zijn totaliteit. Diezelfde God, de alomwezende kracht is gebleven maar in segmenten verdeeld. Het maakt het voor ons alleen maar makkelijker. Laat stellen dat een "som' de God is. Met een som kan je delen, vermenigvuldigen, toegeven of afhalen. De Goden en Godinnen zijn dan de getallen. Daar werk je dan mee samen. Zij hebben allen hun eigen specifieke krachten in aard en eigenschappen. Net als de mens hebben ook zij minder leuke eigenschappen en een donkere zijde. We staan niet altijd positief of nihil in het leven en het saldo kan rood staan of je leven naar beneden halen. Dit is dan het donkere concept die je symbolisch in zijn extremiteit als de hel kan beschouwen. Het geeft alles een meer verhelderend beeld dan die ene doorzichtige God wat al zo moeilijk te begrijpen en te bevatten is.
Zo kom ik weer terug naar die donkere elfjes. In de mythologie bestaan ze en in al die legendes vooral de Noorse en Schotse, geven die verhalen iets van hun kern mee waar je iets mee kan doen. Maar bestaan ze echt? Waardoor komt het dan dat iemand van deze tijd hiermee geteisterd kan worden? Het zit hem in de kracht van het denken en hoe je gemoedstoestand is als ook wat je hierdoor transformerend aantrekt.
Als klein meisje keek ik naar de tv, toen nog zwart/wit en zag een paar mensen hun verhaal vertellen over kabouters en natuurgeesten. Ze waren ongeloofwaardig en een beetje eng maar deze mensen waren hier zo van overtuigd dat je gewoon moest twijfelen. Zelf had ik het idee, hoe jong ik ook was, dat hier iets gaande was waardoor zij dit konden waarnemen, maar wat? Waarom kunnen wij dit niet waarnemen? Het waren geen sensatiebeluste mensen en heel serieus in hun opvattingen, terwijl ik toen zelf nog onbewust met deze transformatische verschijningen te maken had. Geen natuurgeesten maar wel contact met wat men instinct en intuitie noemt. Natuurgeesten heb ik nooit gezien wel gevoeld. Ik wilde ze wel heel graag zien en later begon ik pas te begrijpen waardoor en hoe. Hoe die mensen hun kabouters zagen zo nam ik dieren waar die er niet zijn maar wel in mijn geest leven en soms echt bewust aanwezig zijn. Nog niet zo lang geleden ging alle aandacht naar de elfjes uit. Ik ging de natuur in en zelfs door mijn eigen omgeving probeerde ik er mee in contact te komen. Kortom ik was er erg intensief mee bezig maar het bleef bij voelen en meer niet. Op een ochtend werd ik wakker en zag een minuscuul bruin paardje van ongeveer tien centimeter. Ik lag op mijn rechterzij op bed, klaarwakker en zag het kleine paardje omhoog stijgen en dan heen en weer draven op mijn dekbed. Heel even maar en ik bleef met ongeloof er naar staren. Door mijn eigen verbazing kon ik er geen contact mee krijgen. Daar sta je op dat moment niet bij stil. Het vervaagde en direkt daarna kwam een bijna even grote Schotse mini-collie die over het bed heen dartelde en jammer genoeg ook zo weer weg was. Vanaf dat moment was dit voor mij een bevestiging dat er wel degelijk elfen en kaboutertjes bestaan, zowel goede als kwade......
20/8/4 ©Blouche
Vrijdag de dertiende
Iedereen kent wel de (on)geluksbodes zoals het ongeluksgetal 13, een zwarte kat die je weg kruist, scherven brengen geluk, met suiker morsen brengt bezoek en zo zijn er nog veel meer. Ik heb een periode gehad waar ik me voor de (on)geluksbodes ging interesseren. Op die gebeurtenissen ging ik letten. Ik zag vaker en liet zelfs zwarte katten mijn weg kruisen, ging zelfs extra onder een trapladder doorlopen. Niet dat ik ongeluk wilde hebben maar wilde dit voor mijzelf uittesten. Het was inderdaad zo dat ik een ongeluksperiode kreeg of dat die dag niet lekker ging. Al gauw staakte ik met dit soort testen en hield me liever aan de geluksbodes. Hetzelfde effect heb je als je zwanger bent Je ziet dan veel andere vrouwen die zwanger zijn. Een ander voorbeeld is als je angst voor iets hebt. Wat je dan wilt mijden komt dan juist tot je. Ben je bang voor honden, reken maar dat je meer honden zult zien dan een hondenliefhebber. . Later ontdekte ik dat je ongeluk of geluk zelf doet aantrekken. Ongemerkt gaat dit door je bewustzijn en door wat jij doet geloven, komt dit tot je als een magneet. In Engeland zijn zwarte katten geluksbrengers en omdat ik mij aangetrokken voel tot de Engelse cultuur, associeer ik deze katten nu als geluk en ga ik nu weer onder de trapladders door maar wel met een vrolijkere kijk erop!
13/8/04 ©Blouche
The Blair Witch
Die herinnering komt doordat Erwin dit aanhaalde en ik dacht meteen maar schrijven... De film zelf beschrijf ik zoals ik die globaal in grote lijnen herinner en kan misschien niet helemaal juist zijn.
Het is al een aantal jaren geleden toen ik deze film zag en mijn vriendin uit het Gelderse een aantal dagen bij mij logeerde. Zij had een paar videofilms meegenomen waarvan twee over de Blair Witch. Ik had er hoge verwachtingen van maar vond het uiteindelijk te langdradig, overdreven schreeuwerig en kinderachtig. Ik kon me niet voorstellen dat dit een echte documentaire was en had de volle overtuiging dat deze fictief was gemaakt. Het ging over een klein groepje jongeren waaronder een Gothic-meisje (heks) als leken een filmcrú vormde om geheimen en verdwijningen in het bos te ontfrutselen waarover de verhalen zich locaal hadden voorgedaan. De bedoeling was om dat bos te gaan verkennen en zelf te ervaren wat wel en niet waar was en zodoende een documentaire daarover te maken waarmee zij graag in de belangstelling wilde komen. Onderweg was er vaak ruzie en spanning onder elkaar wat eigenlijk werd veroorzaakt doordat er geen goed voorbereiding was getroffen en er zat totaal geen structuur in. Een zogenaamde mystieke landkaart hadden ze bij zich waar ze zelf op een gegeven moment ook niet meer uitkwamen en uiteindelijk kwamen te verdwalen en 's nachts moesten overnachten. Hierbij gebeurde er de gekste dingen van vreemde angstaanjagende geluiden tot vondsten van stenen en stokjes die op een mysterieuse manier op de grond gelegd waren, alsmede gevonden lapjes stof en elk ander soort voorwerpen. Van de crú begon de één na de ander ook te verdwijnen wat de spanning nog meer opvoerde. De kern van de film zat in de (doods)angst en frustratie onder mekaar wanneer je op elkaar aangewezen bent. Dat vond ik dan de enigste bijzonderheid wat een griezelig effect en de doorslag gaf. Wanneer het er op aankomt leer je je beste vrienden kennen.
Het was best wel erg spannend maar meer inhoud dan wat ik genoemd heb zat er niet in. De film had een open eind wat je deed verplichten om naar de tweede te kijken. Het was ver over middernacht en ik de nieuwsgierigheid zelfer wilde die toch ook bekijken. Tussen de films door grapjes maken en vooral spotten omtrent het heksegebeuren zoals overdreven hocus-pocus gedoe. Oehhh..pass op dalijk komt de Blair Witch... en neemt je mee... want de spirits komen overal.... gewoon wat ouwehoeren! De tweede film op de zelfde band maakte halverwege abrupt een einde eraan en we besloten maar om de volgende band de dag erna te gaan kijken. Nou maar hopen dat die Witch niet onder mijn bed ligt:-) Ja zegt mijn vriendin ben je bang, moet ik bij je komen liggen hahaha..... Nee hoor, ik red dat wel alleen:-)
Mijn oudste dochter was al naar bed gegaan omdat ze te moe werd en ik bleef nog even napraten met mijn vriendin. Onze oogjes konden we op een gegeven moment niet meer open houden en we gingen maar slapen. Zij bij mijn jongste dochter op de kamer en ik op mijn eiges. Op één of ander manier kon ik mijn draai niet vinden in bed en was toch een beetje in de ban van de film die door mijn hoofd ging en onze gesprekken die diep konden gaan. Door de slaapkamer ging ik dan turen, eerst rechts naar de kant van het voorraam, dan weer links omdraaien en mijn oog viel naar het bovenportaalraam van de deur die naar de gang en andere slaapkamers toegaat. Daarachter vormde zich zwarte kronkelende schaduwen die ik niet kon thuis brengen.Dit had ik nooit eerder gezien en heb menige keren eerder naar dat bovenportaal gekeken. Je hebt ook bewegende schaduwen die je op het raam kan zien van bewegende struiken en bomen wanneer het buiten hard waait maar dat was dit absoluut niet. De andere deuren waren gesloten en op die andere kamers waren de gordijnen ook toe en kon geen licht binnen vallen. Ik dacht absoluut niet aan de Blair Witch die ik een groot gedeelte als flauwekul beschreef en ben echt niet iemand die bang aangelegd is maar ik werd nu wel bang. Ik heb dingen meegemaakt met entiteiten waarvan een ander slapeloze nachten zou kunnen krijgen waar ik niet bang voor ben, niet meer moet ik er bij zeggen, maar ik kon dit niet analiseren en begrijpen, ik wist het gewoonweg niet. Ik probeerde mijn oog er van af te wenden maar mijn hart begon steeds harder te kloppen en vond tijd dat ik het licht maar ging aanmaken. Niets te zien, licht uit en zag weer hetzelfde en begon zachtjes mijn vriendin te roepen. Die was al verdoofd dus ik moest toch iets harder gaan roepen en voelde me tegelijkertijd een idioot. Nu weet ik niet meer of ik naar haar ging of dat ik bleef en harder ging roepen. Ik herinner me wel dat zij bij mij op de zijkant van het bed ging zitten. In het begin moest ze erom lachen en ik daarmee ook wel maar het was allemaal zo toevallig. Ik liet het haar ook zien, deed het licht uit en het verschijnsel bleef aanhouden. Ook zij constateerde dat dit geen schaduwspel kon zijn en vond het maar een vreemde gewaarwording. We gingen samen naar waar zij en mijn dochtertje sliep om vandaar te bekijken of het verschijnsel zich zou voordoen maar nee, niets.
Ook zij kon het niet analiseren en bood ze aan om bij me te blijven als ik echt bang was maar ik dacht ik ben nu zo moe en zal hier toch ook doorheen moeten als zij er niet meer is. Gewoon omdraaien, er niet meer naar kijken en gedachten op iets anders stellen. Het heeft een klein tijdje geduurd maar ik ben er doorheen gekomen en nog niet verdwenen:-) Mijn vriendin had na dit voorval de deur open gelaten en de volgende dag gaf ze aan dat ze er ook een beetje mee zat maar niet zo erg als ik. Enerzijds moesten we er om lachen, een onverklaarbaar iets. De volgende nacht verwachte ik hetzelfde maar er waren geen schaduwen meer te bekennen en tot nu toe "nooit meer gezien"! Zou het dan toch de Blair Witch zijn geweest?
De Staf
Met nieuwe maan een tak voor een staf afsnijden. Niet zomaar een tak maar een wilgetak. Je ziet ze bijna overal gesnoeid als knotten langs de straten maar juist niet in het park. Mensen hebben ze vaak in de tuin staan, denk maar eens aan de treurwilg. Bij het winkelplein tussen flatgebouwen staan enkele gesnoeide bomen maar deze plekken zijn niet echt de gelegenheid om een kleine ceremonie uit te voeren.
Mijn boom, een oude prachtige hangende wilg die je vaak bij het water of vijvertjes tegen komt, had ik vooraf uitgezocht en stond vlak bij een druk kruispunt. Een stukje moest ik er voor lopen en ik had het tijdstip precies uitgekiend. Tussen zonsondergang en middernacht. Wel moest ik mijn dochter meenemen die weet dat ik wel eens gekke dingen uithaal, althans voor haar gemiddelde menselijke normen.
Toen het zover was gingen mijn dochter en ik naar de plek van bestemming. Met mijn athame of mes op zak voelde ik me net een crimineel die 's avonds iets van plan was en waarvan niemand dit mocht zien. Mijn dochter keek op naar de sterrenhemel en inderdaad zag die erg mooi uit. Ze merkte een hele heldere ster op. Achteraf bleek dit Venus te zijn die nu om deze tijd moet schitteren.
Onderweg hoorde we carnavalsmuziek die luid was naar zo ik inschatte wel verafgelegen en uit de richting waar wij naar toe moesten. Bij het drukke kruispunt ligt een kroeg in de buurt en dat betekende dat het normalerwijze geen eenzame avond op straat zou zijn. Op de bergheuvel zag ik onder mijn prachtig gesluierde boom staan. We kwamen er heel dichtbij en ik veronderstelde op voorhand dat de takken te hoog waren. Mijn dochtertje wilde er wel aan gaan hangen maar ik zei nee, dat valt te veel op. En per slot van rekening moest ik de daad verrichten. Een gezin naderde ons pad en ik liep extra langzaam zodat zij aan ons sneller voorbij het oog gingen.
Nu was het moment daar en we gingen over de laag afgezette omheining heen om zo tot de boom te komen. De takken waren echt te hoog. Weer kwamen mensen aan en ik deed net alsof ik de boom met mijn dochter aan het bewonderen was. In het donker...?! Nee die mensen wisten niet wat ze moesten denken! Ik voelde dit heel sterk. Ik liet ze maar denken met de hoop dat ze maar vlug door gingen.
Daarna klaar om net een tak te grijpen en deze was tekort. Het werd dan toch eraan trekken en hangen om een zo lang mogelijke tak te krijgen. Dit lukte me amper en wel, met het geluk dat de tak zich liet snijden. Ik bedankte de boom en met deze wilde ik haar stam nog betasten maar mijn dochter die inmiddels ook al een tak had weten te bemachtigen waarschuwde me weer voor voetgangers. Ik gaf haar een laatste blik toe en ging terugwaarts.
Ik vroeg mijn dochter of ze de boom had bedankt voor de tak en ze schoot in lachen uit. "Waarom" zei ze giegelend en ik moest ook lachen om haar denkwijze die niet de mijne is. "Heb je wel toestemming gevraagd?" ging ik met een glimlach verder. Zelfs dat had ik vergeten door de situatie heen maar gedane zaken kennen geen terugkeer.
Mijn tak heb ik en kwam erachter dat het een bijzonder tak is met een speciaal dun uiteind. Dezelfde avond nog bewerkt en mee naar bed genomen. Liet hem zegenen door mijn kat Merlijn, die koppend d'r tegen aan streek. Hij vond het een magisch speelgoedje en voor mij mag ze magisch dienstbaar zijn!
21/2/4 @Blouche