De afgelopen week is er iets met Blouche, mijn ouwe en oudste perzenkat. Altijd levenslustig geweest en zo sociaal en begaan met de mensen. Niet bang of teruggetrokken en liep naar iedereen toe voor contact. Een bedeltechniek heeft ze waar je niet tegen op kan en als je verdriet had kwam ze tegen je aanleunen en snorde er maar op los, met niet te vergeten haar constant toelopende kopjes. Ik heb allang geen jonge dieren meer toegelaten omdat ik teveel huisdieren heb maar de dieren die ik heb, zijn bij mij voor het leven daar. Toen de dieren nog erg jong waren als pups of kittens nam Blouche ze altijd op. Geen enkel jong was vreemd voor haar en het was net of zij ze deed bemoederen. Ik had eens een kitten op logè en dat was gewoonweg aandoenlijk dat die twee mekaar opzochten. Ze is echt een submoeder geweest voor alle dieren hier in huis terwijl ze zelf  nooit jonkies heeft gekregen. Ik heb er wel eens bij stilgestaan hoe het zou zijn wanneer ze zelf jonkies had gekregen maar ik kon het niet opbrengen omdat er al teveel huisdieren in onze maatschappij is en velen zonder een goed tehuis en hoeveel niet in het asiel. Het is dat Sumaij voor bijna drie jaar terug ongemerkt 's nachts ongemerkt via een luikje op een kier boven de deur in de hete zomer was ontsnapt en zonder dat ik het wist zwanger was geworden.

Ze kreeg me op een gegeven moment een buikje en het kon geen vergissing meer zijn maar toch blijven gissen en ja hoor... ik kon me verheugen op lieve jonge kittens ondanks dat ik mezelf voor de kop kon slaan. Daar heb ik heerlijk van genoten van die donderstraaltjes en heb ze ook de volle acht weken gehouden. Met pijn in mijn hart moest ik een paar laten adverteren. Als boetedoening had ik zelf twee gehouden en twee ergens anders moeten onderbrengen. Ik weet het nog goed: "Lieve God, ik maak een dealtje met je, ik hou er twee al is het heel moeilijk maar dan moet je me beloven dat die andere twee een heel goed tehuis krijgen". Moeilijk als je je voorstelt dat je negatief commentaar krijgt als je al vijf katten en twee honden hebt met Celia de rat die er niet meer is. Dat was ook altijd leuk met Celia. De katten waren nog meer bang voor haar dan andersom. Zij beet ze werkelijk in hun neus als ze nieuwsgierig tegen de tralies aankwamen. Maar op die afspraak terug te komen, onze God hield zich niet zo aan die afspraken, zo dacht ik. Op de advertentie bij de dierenwinkel kreeg ik telefoontjes en via mondreclame kwamen mensen kijken, maar wat een gedoe over die laaste drie weken zeg. Ze kwamen hun afspraken niet na en zagen er later van af of lieten helemaal niets van zich horen. Bij sommige wist ik het al en was blij dat het niet door ging, maar ik had zelf ook zitten sjoemelen hoor wanneer ik het niet vertrouwde. Het was heel moeilijk om een goed huis voor hun te krijgen en het asiel vertikte ik. Wat dat betreft kan ik een goede stijfkop zijn en wat de anderen zeggen dat neem ik op de koop toe. Tot ze zeven weken oud waren en kwam er een jongeman van in de twintig ietwat onwennig binnen. Hij had een baan, woonde alleen in een flat en wilde zo graag jonge kittens hebben. Hij presenteerde zich alsof die om de hand van mijn dochter vroeg voor te trouwen. Het voelde heel goed aan maar hij had geen ervaring met katten. Eens moet de eerste keer zijn maar wat als het fout gaat. Hij was eerlijk en vroeg alles wat hij moest doen en wat nodig was en dat heeft mij uiteindelijk besloten om ze te laten gaan. Een speciaal kamertje had hij voor als hij ging werken en had ze beiden mee genomen en ze zijn nog bij hem!

Terug naar Blouche is ze net als de andere twee perzen op leeftijd, bijna dertien jaar en kan je alles verwachten. Mijn moeder geeft me steeds moed door te zeggen: "Ach die van Roosje is 18 jaar oud geworden en zo ken ik er meer, katten kunnen heel oud worden". En ik vestig me steeds op die hoop maar we weten dat niemand het eeuwige leven heeft. Gisteren trok ze zich helemaal terug en gaat in de kattebak liggen. Gelukkig eet ze wel patè, maar de brokjes zijn te hard, dus wat brinta met uitgedunde melk. Ik zorg voor extra drinkwater voor eventueel uitdroging, zo is niets te zien maar toch klopt het niet. Haar lichaampje is niet zo strak meer, ze heeft al een bovenste slagtandje uit, misschien last van de kaken of oren maar ik kan niks vinden. Als ze uit de kattebak komt loopt ze haar gangetje naar de waterbak en dat is het. Ik ben bang en durf niet naar de arts maar ik moet. Gisternacht wilde ik haar even gedag aaien voor de nacht en kwam er een klaaglijk miauw eruit. Langs haar bekje viel behoorlijk vuil pus er uit. Ik bekijk me alles nog eens goed en en kom tot de ontdekking dat ze een behoorlijk abses heeft bij de kaken. Op zo'n korte tijd moet het behoorlijk zijn gezwollen want anders had ik dit moeten zien. Het is niet de eerste keer en normaal zie ik dit, nog voor het helemaal opzwelt. Ik snap er niets van. Nogal logisch, dit kan ontzettend pijnlijk zijn.

Vandaag naar de dierenarts geweest en hij maakte meteen bij het onderzoek een conclusie dat ze een leververgroting heeft. Vanwege de ouderdom had het geen zin om verdere onderzoekingen te doen. Het kan naar een kanker uitlopen of al kanker hebben maar wij zouden haar alleen maar meer gaan kwellen met die onderzoekingen. Het abses was geen probleem, hij baarde meer zorgen om die lever. En dan sta je daar... de oren waren schoon, niets aan de kaak en er werd meteen aan het abses gewerkt. Wat was dit gemeen maar het moest opengesneden worden. Ze heeft wat gemiauwd ochgerm. Ze kreeg een spuit voor de ontsteking, een antibiotica-kuur en capsules. Meteen op speciaal dieetvoer voor de lever zodat ze haar oude dag verder zo goed mogelijk nog bij mij mag slijten. Mijn tranen gingen onderweg naar huis maar ik weet dat ik er eens aan zal moeten geloven. Je kan het je niet voorstellen, voor een week terug kerngezond, het zij trager en dan opeens dit. 

Eenmaal thuis werd ze levendiger, lekker eten van het speciale voer en drinken. De toelopende kopjes kwamen weer terug en ze zit niet meer in de kattebak maar heerlijk bij mij te zoesen. De pijn was echt wel van het abses en niet de lever zoals de arts zei. Ik ben blij dat het beter met haar gaat. Op de rest van de dag liep ja ook van alles mis. Mijn dochter had de extra sleutels mee naar school genomen omdat ik naar de arts was en het toeval wilde dat Kimbles haar sleutels achterliet op school terwijl de mijne over brak. De derde had mijn oudste dochter maar woont te ver om even op te halen. Vijf uur en heel even de tijd om in de stad een nieuwe te laten maken maar ik berispte mijn dochter om de sleutels op school te gaan halen. Half zes was ze nog niet terug en ik kwaad naar de school achterna gegaan maar geen Kimbles te zien en de school was open. Ik kom thuis en zie juffrouw genoegend buiten spelen. Er is geen school open, liegde ze erop los. Ik heb ze de wind van voren gegeven en ze ging hoor maar kwam met sleutels terug. Die aan mijn bos gehangen en die van de voordeur weer in de kast terug en klink klare pats..   een mooi kristallen wijnglas aan diggelen op de grond. Laten we zeggen dat gebroken scherven geluk brengt en dat Blouche voor zo goed als kan nog lang bij me mag blijven.

(Note: ze was bijna 16 jaar geworden.)

11/1/5 ©Blouche

Door de jaren heen ben ik me meer in de muziek gaan verdiepen, ging meer luisteren en probeerde andere niet voor de hand liggende muziek te gaan begrijpen. Door mijn interesse in de spiritualiteit kwam ik al gauw op de new-age achtige muziek uit. Ik ontdekte het toen ik eens een paragnost bezocht. Rustgevende klanken kreeg ik te horen die je gevoel in beroering kunnen brengen. Op paranormale beurzen hoor je ze ook vaak en in vrijwel vele tracks vind je de strijkinstrumenten en synthesizers erin met natuurgeluiden. Hieruit volgde de pure klassieke muziek die ik soms draai wanneer ik in een hoge spirituele gevoeligheid bevind. Pianomuziek vind ik verschrikkelijk en de jazz heb ik eigenlijk nooit begrepen terwijl ik daar wel moeite voor heb gedaan. Het ligt mij gewoon niet. 

Weer later ging ik me interesseren voor cultuur en natuurlijk hoort daar ook muziek bij. Het Keltische en sjamanisme waar tot nu toe mijn echte liefde voor muziek het meeste naar uitgaat, weliswaar in een modern jasje gestoken. Indianenmuziek waarbij oergevoelens vrij komen door het ritme met natuurlijke klanken en de Keltische geven me iets van een heimwee, een thuis. Ik durf zelfs te zeggen dat het Keltische geluid vaak overeenkomt met het Nederlandse. Ik kan dit niet goed uitleggen maar dit is vooral als je de zogezegde dronkemansliederen hoort. Een pilsje erbij op tafels en stoelen dansen, polonaise en maar gek doen van plezier. Het is dat het alleen in een andere aparte engelse taal weergegeven wordt. Het is de muziek van de lage landen waarvan ook Nederland in zijn oeroude tijden een Keltisch trekkend gebied was, die naar het Noorden trok. Ik heb daar zowiezo innerlijk iets speciaals mee met de keltische en ook Engelse cultuur. Dit is zowat mijn smaak van muziek waarbij ik de Bhoedistische en Chinese getinte geluiden ook niet wil vergeten die een beetje samenhangt met de sjamanistische muziek. Wat altijd naar voren komt zijn de trommelgeluiden, fluit en anderzijds weer de strijk die de beweging als een vogel weergeeft en je mee vervoert naar ongekende oorden.

29/12/4 ©Blouche 

Wat is zuiver?

Steeds minder kom ik aan internet toe door de drukte die is toegenomen. Boodschappen en kadoos halen en proberen om aan de activiteiten te blijven deelnemen. Op de computer is het dan even terug trekken maar toch wil ik ook daar aandacht aan besteden. Je hebt daarmee ook een netwerk van vrienden en kennissen gekregen en misschien nog meer verbonden bij voelt dan bij je buurvrouw aan de overkant of een collega. Kan je iemand wel een vriend noemen die je in werkelijkheid nooit gezien hebt?  Ik vind van wel omdat je met mensen via de computer ook communiceert maar op een andere wijze als in het dagelijkse leven. Het is en blijft een soort hokjespatroon van beiden kanten belicht. Er wordt wel eens gesproken over maskers en het gezicht achter de computer maar is dit in je omgeving niet net zo. Het ware gedachten-goed wordt dan gewoon niet uitgesproken en met het ware bedoel ik de zuiverheid. Iedereen geeft zich van zijn beste kant en iedereen heeft zijn zwakke kant waarvan het beste, het meest naar voren tot uiting wordt gebracht. Natuurlijk bij de personen die je goed liggen en waar je ongeveer op èèn lijn mee bent. Je ziet mekaar niet maar je voelt mekaar wel aan en als het goed bij mij ligt wil ik het toch wel een vriend of vriendin noemen.

Wat is zuiverheid eigenlijk? Het wilt niet zeggen dat je je continu aan de regels houdt en ook niet honderd procent eerlijk bent. Als jij vind dat dit wel zo is en je bent zo, krijg je van mij nog geen award. De zuiverheid is het laten zien van wie je werkelijk bent. Je ware gevoelens tot uiting brengt zonder huichelarij maar in liefde die zich ook via haat en irritaties tot stand kan komen. Zwijgen is vaak beter dan dingen verdraaien en de ware toedracht gaat vervormen. Soms voel je dat je dit wel moet doen om een ander geen pijn te willen doen, maar het kan ook zijn dat je de ander een loer wilt draaien en dan ben je onzuiver bezig. Je kan ook een loer draaien voor iemands bestwil. Denk eens aan de tweede wereld oorlog met de Joden en verzetsmensen. Wat hebben ze grootschaals moeten liegen en bedriegen om te kunnen overleven en dit uit zuivere liefde. Je kan dit een ethische verantwoording noemen of een universele wet die boven de menselijke wet uitstijgt. Als je die beheerst krijg je van  mij een heuse award met een paars lintje erbij.

Hoe zit dat met iemand die vreemd gaat? Een heel gevoelig onderwerp en ik wil ze niet allemaal de kost geven die dit doen. Op de eerste plaats is er niks mis met vreemd gaan. Het ligt eraan in welke context je dit invult en het ligt ook wat ingewikkeld inelkaar als je hier niet op energetisch niveau in thuis bent. In mijn eigen bewoordingen probeer ik dit uit te leggen. Er zijn twee soorten sexuele energieën: de lagere, het voorzien in noodzakelijke en overlevende (gevoels)behoeftes en het hogere waarbij sex niet nodig is maar wat je wel op energetich gebied zodanig kunt opvoeren en een ander soort sex verkrijgt die je in verbinding brengt met de hoogste regionen van bewustwording.

In het kort gaat het bij de lagere, zuiver om bevrediging en omhoogvoerend naar liefdesuitingen en, waarbij ik ook voorzichtig mee ben, dit op liefde lijkt maar in feite toch een af- en aanhankelijkheid is ten opzichte van die ander. Het zijn vaak mensen die van de ene relatie en dan kort opeen naar de andere gaan, fysiek niet zonder kunnen. Ligt in de relatie iets niet goed, sexueel of niet, kan je vreemd gaan om in de behoeftes te laten voorzien. De hogere staan meer geestelijk in verbinding met elkaar zonder afhankelijk van mekaar te zijn en trouw kan geven. Tweelingzielen (een zeldzaamheid maar ze zijn er) hebben een diepe innerlijke band en kunnen het hoogste energielevel bereiken wanneer ze de sex-beleving ondergaan en vandaar uit, in hun dagelijkse leven ontzettend veel van hun energieën in levenswijsheid doorgeven en andere bijstaan. De ideale koppels die niet kapot te krijgen zijn en waar niets tussen kan komen maar het kan ook zeer problematisch zijn, wanneer de èèn, de ander in niveau moet optrekken of ontmoet terwijl de ander al een relatie heeft. De meeste uit èèn lijn langdurige relaties komen voort vanuit een groepsziel-niveau. Vaak zit men niet op èèn lijn en kan het hogere het het lagere ontmoeten. Het hogere kan loslaten en een andere vrijlaten, al doet het pijn maar de ander weer niet, waardoor jaloezie vrijkomt. Alles zit zo doorelkaar verweven dat vaak vreemdgaan niet uit kan blijven en het heeft allemaal met die niveaus te maken. Hieruit kan je weer uit opmaken dat dieren uit een lagere bewustzijnsorde zijn, eens als mens geboren zullen worden en eerst met de lagere energieën te maken krijgen, de eerste chakra's.

Maar wat heeft het met die zuiverheid te maken? Vreemdgaan is zo gek dan niet als je het bovenstaande begrijpt en is nodig voor je levensevolutie maar wel doet het ontzettend veel pijn.  Ja maar, zul je zeggen, er zijn kinderen en babies die overgaan en helemaal geen bewuste sex beleven, maar deze kinderen zijn veelal in de hogere fases of komen terug. Hetzelfde met (zwaar)gehandicapten die andere taken kregen of op zich genomen hebben. Keur ik dan het vreemdgaan goed? Nee ook dat niet, maar het gaat wel erom hoe je in relatie staat met die ander en niet voor vuil gaat gebruiken. Een slippertje tast je zuiverheid nog niet aan buiten je geweten misschien om, maar gebeurd dit vaker, dan is pijn doen, het openlijk vertellen en er vooruit komen, hoe rot de omstandigheden ook zijn, beter dan dat de waarheid eens naar boven komt. Ook die ander heeft zijn evolutie en karma waar we allen doorheen moeten. Tenzij je er samen voor kiest. De ware liefde bedrijven is een schoon goed. Ik had eens een hele vrome vriendin als enigst meisje met heel veel broers. Ik mocht ze allemaal even graag en zij namen mij ook heel goed op in het gezin. Op een broer van haar werd ik verliefd en een andere broer op mij maar ik weer niet op hem. Ik zweeg en liet alles zoals het was om hun gezins-relatie die erg hecht was niet te verstoren. Het zuivere kon ik niet vervuilen.

17/12/4 ©Blouche

Zaadjes

Waarom creëren we al die spirituele paden?
Waarom projecteren we het Oneindige op een spirituele held?
Waarom zijn we zo geïnteresseerd in transcendente ervaringen?
Is de werkelijkheid van ons alledaagse leven niet voldoende?
Is er iets mis met het leven zoals het is?

Jan Kersschot 

Een hele goeie vraag die ik voor mezelf probeer te beantwoorden. Laat ik eerst vanuit mijn eigen gaan en stel daarbij vast dat niets met mijn leven mis is. Wat ik krijg is nodig om liefde eigen te maken. Waarom voel ik me dan wel eens ellendig en denk ik dat de wereld op instorten staat, mijne dan wel te verstaan. Een beetje overdreven maar die gevoelens zijn er wel. Ik geef iedereen en alles wat ik maar kan bedenken de schuld maar de werkelijke oorzaak ligt bij mezelf. Ik heb het vaak over invloeden van buitenaf; de maatschappij en neem het dichter bij huis, de problemen rond je werkomgeving of van je partner, je moeder of zelfs je kind. Het kan ook een ziektebeeld van iemand of jezelf betreffen wat je emotioneel van slag kan maken. Als ik daarop terug kijk denk ik dat dit alles niet makkelijk was maar ik ben er wel door heen gegaan en achteraf gezien viel het mee in vergelijking met waar anderen doorheen moeten gaan maar je moet op dat moment er niet voor staan. Je zit dan in een illusie vast waar je uit moet zien te komen. Het ligt anders bij sexuele ingrijpen of zware mishandelingen die op je weg komen en je leven drastisch maken. Hier gaat het meer om karma en dan nog....  vorige levens geven hier vaak meer uitsluitsel daarover maar helaas zijn die sluiers vaak gehuld in mist met bedoelingen die we niet allemaal begrijpen en nodig is, tot het moment van inzicht komt. Een doel om de beleving intenser te maken wat veelal ingewikkeld en moeilijk is wanneer we dit ervaren.  Nee, het leven is niet mis zoals het is maar het ligt aan mij of de mensheid, hoe die ermee omgaat en wat daaruit voort komt. 

Het alledaagse leven is meer dan voldoende waarbij transcendente ervaringen niet noodzakelijk hoeft te zijn. Het kan je pad op komen door je gevoeligheidsniveau of nieuwsgierigheid waardoor het als een magneet gaat trekken.  Je ontdekt en voor je het weet zit je midden in de spiritualiteit. Je wilt hier iets mee doen, als een kind die een cadeautje krijgt en dit blij aan de wereld wilt laten zien voor wat je hiermee kan doen en wat het voor jouw betekent of het wordt weggestopt omdat het pijn doet en teleurstellend is. Niet iedereen wordt hiermee besmet maar het zaad zit er wel. In de natuur wordt het zaad gebruikt voor vermeerdering of het wordt als voedsel gebruikt en heeft hierdoor ook zijn bedoeling.  Ander zaad blijft liggen en het verrot voor natuurlijke processen wat de aarde nodig heeft. 

Gisteravond was ik begonnen met dit berichtje te schrijven en was gestopt door het bericht van het overlijden van onze Prins Bernhard. Hij was iemand die ik al als kind boven alle koninklijke familieleden waardeerde. Hij uitte zich niet als een spiritueel persoon en gaf zich daar niet voor uit maar hij droeg wel degelijk een grote brok spiritualiteit bij zich. Trancendantie had hij niet nodig op zijn pad omdat hij genoeg aan zijn dagelijkse leven had. Prinses Irene heeft de genen van haar vader meegekregen maar haar interesses liggen op een ander vlak maar met precies dezelfde bedoelingen. Geven om te leven en leven om te geven waar we belang aan hechten en allen belang bij hebben.

Daarom een link van een doelstelling waar Prins Bernhard zich enorm voor heeft ingezet!

                                                                     Het Wereld Natuurfonds

2/12/4 ©Blouche

Niet laten afleiden

Wat een hectische maand is het, niet alleen voor mij maar ook wat er in de wereld gebeurd. Overal om je heen hoor je het en het houd ons allemaal in de ban van de angst. Waar gaat het naar toe en waar worden onze kinderen en kleinkinderen later mee geconfronteerd. Het liefst duik ik met mijn kop in het zand en denk ik, jullie zoeken het allemaal zelf maar uit. Ik heb genoeg aan mijn eigen sores en kan er toch niets aan veranderen dan me aansluiten en bijdragen aan wat ik denk dat ik kan en goed is. De tijden worden steeds zwaarder en eigenlijk is het er altijd al geweest. Moeder aarde redt zichzelf op een manier die destructief maar een noodzaak is. De negativiteit neemt toe en ook ik voel me schuldig aan de gedachten die daaruit voortkomen. Een kaarsje branden helpt dat nog?  Nee, een lichtend voorbeeld geven, maar zijn we allemaal zo voorbeeldig? Als ik andermans meningen hoor met goede bedoelingen voel ik de haat tegen de extremiteit en terreur. Idem dito met mezelf en dit gebeurd ook op grote schaal waardoor de weerkaatsing zich vanzelf doet gelden. Vergeving en liefde wordt haat zonder ons bewust te zijn dat we dit met z'n allen veroorzaken. De media die in deze tijd niet meer weg te branden is, dit aanspoort en vanuit nieuwsgierigheid voor sensatie beluste mensen nog meer mensen tegen elkaar ophitst: een oorzaak en gevolg met een vervolg.... . Het ligt aan jouw of je er aan mee wilt doen. Ga je het mee opdikken en mee (ver)oordelen.....  is het dan niet beter om te zwijgen en je gladde tong in bedwang te houden. Hoe je het ook doet,  het is nooit goed maar wat ik wel vind als je mekaar niet ligt, ga mekaar dan liever uit de weg maar nee door een of ander wordt het uitgelokt en voor je het  weet hoor je de klappen van de zweep. Zwart en wit met alles daar tussen in. Je ware etische rechten worden pas na het leven gegeven en geloof me dat ook daar tranen worden gegoten.

In de laatste weken ging het niet zo met mijn pc zoals ik graag had gewild. Na twee keer opnieuw installeren, crashte die me nog eens bij de derde maal. Ik had het niet meer maar het goede nieuws was dat er toen wel een back-up van werd gemaakt. Hopelijk gaat het nu beter met mijn oudje. Ben nog bezig om dingen bij mekaar te krijgen en tussendoor proberen de achterstand van mijn mail-penners op te halen.

Mijn leventje is drukker geworden in positieve zin en had ik nodig om in een omgeving met andere mensen te zijn. Inmiddels met vrijwilligerswerk in de PR begonnen met een goede bijkomstigheid dat het tevens geregistreerd is waar in het begin geen sprake van was. Het zijn maar vijf uurtjes in de week maar de rest van de ochtenden zijn gevuld met leuke activiteiten. In de Heksenketel zoals het moeder- of activiteitencentrum heet is het er hartstikke gezellig en hangt er een hele warme sfeer met verschillende mensen van verschillende culturen. Ik voel me daar echt wel op mijn plek vanwege het feit dat het daar erg flexibel is en dat je jezelf mag zijn.  De PR ging me goed af achter de computer en zou zelf ook meer taken toebedeeld krijgen in de vorm van intervieuws en verslagjes maken. Ik vind het zelf fantastisch en leuk om te doen. Vanochtend was de eerste wekelijkse ontmoeting met vrouwen van verschillende nationaliteiten om te praten over culturele gebruiken. Het ging eerst een beetje stroef en onwennig naar elkaar toe met soms naar mijn inziens beledigende opmerkingen over andermans gebruiken, maar daar is het groepje ook voor bedoeld om uit onwetenheid meer te weten te komen. Dat kan pijnlijk overkomen maar ik moet wel zeggen dat iedereen wel open stond voor elkaar en bepaalde dingen goed wist uit te leggen. Ik heb de indruk dat het best erg interessant kan worden en er in ieder geval respect voor mekaar was en dat zou eigenlijk overal zo moeten zijn. Een Marokkaanse vrouw zei: " Laat ons niet afleiden over wat we allemaal horen maar ons samen pakken en naar elkaar toe laten groeien"!  Is dat niet mooi gezegd.....

18/11/4 ©Blouche 

De dood, het missen, verlangen...

Een paar daagjes heb ik het huis helemaal voor mij alleen met de dieren. Kimberly wilde in de vakantie naar haar tante en ik had dit een tijdje verboden tot haar gedrag zich naar mij en in huis ging verbeteren. Je verwacht niet veel van je kind maar wel de normale waarden en normen en vooral het respekt naar elkaar toe. Regels die bij anderen vanzelfsprekend zijn maar thuis is het oh zo moeilijk voor haar te hanteren. Voor alle ouders zal dit zeker niet onbekend klinken. Het gaat gelukkig iets de goede kant op, al zijn er nog van die dagen tussen dat ik bang ben dat we in het oude patroon weer terug vallen. De vakantie was in zicht en ik had eerst niet in de gaten dat ze haar best aan het doen was om op loge te mogen gaan. Wat het huishouden aan gaat hoeft ze alleen haar kamer op te ruimen en geen dingen door het huis te laten rondslingeren en dan heb ik het niet alleen over een bordje of een kledingstuk. Nee, het zijn ook chipjes, halfvolle colablikjes en oa kauwgom die je zelfs op de bank of in het beddegoed geplakt terug vind en nog meer van die vuiligheden. Behoorlijk irritant als je hier commentaar op terug krijgt als je daar wat van zegt en hierdoor zware conflikten krijgt. Maar goed... ze was hiermee druk doende en het ging tot mijn verbazing verder dat ze ook voor mij ging stofzuigen, kattebakken schoonmaken en afwassen. Je kan het effekes dan niet vatten. Wat zit daar achter? Het drong pas tot me door toen mijn zuster in het weekend belde en erachter kwam dat zij onderling dingen per telefoon hadden afgesproken. Een goed teken dat ze begint te beseffen dat als zij goed doet, ook leuke dingen terug kan verwachten. Dit was niet makkelijk en drong niet goed tot haar door al vertelde je dit honderd uit. De direkte ervaring kan daar verandering in brengen en dat is wat nu juist is gebeurd. Natuurlijk zal dit niet doorgaan als ze terug komt maar ik ben wel blij dat ze het heeft ontdekt.

Het is weer even vrij stil in huis en kan je je gedachten op andere dingen vestigen. Ik had voor een paar weken terug voor een vriendin de kaarten gelegd. Ze stonden heel slecht en voelde dat er iets van de dood in zat. Ze heeft zelf ook kaarten gelegd en weet daardoor hoe het een beetje in elkaar zit met beeld- en gedachtenvormen en indrukken. Dat maakt het gemakkelijker om dingen te vertellen waardoor het open is. Je kunt geen toekomst voorspellen en ik praat liever over aanwijzingen maar kaarten kunnen je wel in bepaalde situaties inzicht geven of dingen op een andere manier laten bekijken en hier iets mee doen. De dood hoeft ook geen dood te zijn en kan zelfs positief benaderd worden door een geheel andere weg in te slaan waardoor het oude afgesloten wordt. Dit is het eerste wat ik er probeer uit te halen en zal nooit een dood voorspellen. Is het er wel dan heb ik daar heel veel moeite mee. Je wilt het voor jezelf niet eens weten maar toch ligt het daar en wordt dat gevoel steeds sterker en liegen de kaarten niet door wat er om heen ligt. Dan nog zeg ik, ik weet het niet terwijl ze het zelf ook voelde dat het niet goed zat. Een soort onderdrukken, je gedachten gaan naar het niets met een gevoel van laat het maar begaan. Het zal vanzelf wel uitwijzen. De vraag is dan wie en dit blijft dan vaag en maar goed ook. Toch ga je samen speculeren en door te speculeren bega je een vergissing. Ik weet dat en zeg dat erbij en inderdaad kwam het anders dan we beiden dachten. In het weekend kwam mijn vriendin weer en bleek dat iemand uit haar naaste familie in een rot stadium de diagnose kanker heeft gekregen.

Het is iemand waar ik geen contact mee heb maar wel ken en als je het bericht hoort komt dit toch steeds schokkend over. Het doet pijn en je leeft mee met je vriendin en de naasten van wie het overkomt. Of het nou om kanker gaat of niet, je gaat naar het verleden terug. Eerst naar mijn vader waar we kanker van dichtbij hebben meegemaakt, en naar alle anderen die ons voor zijn gegaan: familie, vrienden en bekende mensen. Toen ik vanochtend wakker werd moest ik er weer aan terug denken. Je weet dat ze veel gelukkiger zijn en in hun ware thuis zijn maar mijn gedachten gaan naar waar ze zijn en hoe zou het met zij gaan. Van dat plekje heb ik mogen proeven maar ben ze nooit tegen gekomen dan heel af en toe in een droom of als ik aan ze denk soms dichtbij hun aanwezigheid voel. Alsof ze er gewoon zijn en daar zitten, staan of aankomen of met je ergens naar toe lopen.

Mijn oom, de broer van mijn vader kwam ik wel tijdens een nachtelijk uitstapje tegen. In die tijd werd ik als het ware in mijn bewustzijnsfase geopend, als een bloemknop die de wamte van de zon voelde en  hierdoor haar fluwelen blaadjes ging spreiden om vruchten af te werpen. Twee jaar na zijn dood: "Heej Ome Jelle, hoe is het, hoe gaat het met u en hoe is met tante Katie?"  Tante Katie, zijn vrouw ging twee jaar na hem, door verdriet, kommer en kwel verwaarloosde ze het leven in zichzelf vanwege zijn verlies. Ik was zo blij om hem tegen te komen en ik mocht in de beleving haar ook even zien. Hij zei dat het allemaal prima ging en alles goed was. Heel vreemd vroeg hij of hij in mijn lichaam mocht komen. Vaak heb ik met entiteiten te maken gehad maar nooit, tenminste niet naar mijn weten heeft ooit een geest bezit van mij genomen. Ze hebben me wel vaak opgetrokken naar een andere zijnswereld maar niet mijn lichaam overgenomen. Toen hij me dit vroeg was ik totaal niet bang, eigenlijk meer opgewonden van blijdschap. Alhoewel ik de gevaren ken stemde ik zonder enige aarzeling toe. Ik kende hem, er zit geen kwaads in en ik mocht hem. Wat er ging gebeuren en wat ik voelde zal ik ook nooit meer vergeten. Dit is iets wat je niet goed kunt navertellen maar de beleving voel ik nog steeds alsof het gisteren was geweest. Het bewustzijn wordt overgenomen door zijn geest waardoor geleidelijk je eigen bewustzijn naar de achtergrond wordt geschoven. Je treedt als het ware uit denk ik maar niet helemaal want het lichaam is van jouw. De eigen krachten nemen helemaal af en je voelt zijn persoonlijkheid die de krachten opnemen. 

Wat ik raar vond was dat er geen mannelijk- of vrouwelijkheid in de geest is, maar ik wel de mannelijkheid aanvoelde. Wel als ze nog stoffelijk in de geest zijn en ik denk haast dat dit het geval is geweest. Licht-entiteiten, laat ik zeggen hogere wezens zoals gidsen en meesters kunnen maar tot een bepaalde bovenhoogte gaan. Gaan ze boven het hoogtepunt dan is de stoffelijkheid (een soort plasma waardoor aardse mensen entiteiten kunnen zien) niet meer mogelijk. De fijnste gevoeligheid treedt dan op waardoor ze de aarde niet meer kunnen bezoeken. Dus entiteiten die naar de aarde komen laten feitelijk hun plasma door hun concentratie gemaakt zien die het stoffelijk lichaam voorstelt, tenzij ze aardgebonden zijn want dan zijn ze zowiezo stoffelijk van geest. Ingewikkeld maar als iemand vragen heeft mag je altijd mailen of hieronder reageren.

Terug naar de beleving van mijn oom die inmiddels in mijn lichaam is en waar ik helemaal geen controle meer over heb. Hij begint te spreken en maakt gebruik van mijn stembanden. Het begint met ietwat gegrommel en dan voel ik het mechanisme werken, de stembanden trillen met een andere stem die niet de mijne is. Ik stel het voor als een jongen die de baard in de keel krijgt. Dat voelde ook zo, een heel vreemde gewaarwording. Ik beleefde het als stond ik er naast maar was in mijn lichaam met een "ik", mijn hele zijn die was weggedrongen, een mannelijke stem, een hele andere persoonlijkheid die bezit van me had genomen. Hij sprak heel kort van: "Wat ik je nog had willen vertellen......" en de verbinding werd plots verbroken. Waarom weet ik niet. Ik moet toegeven dat ik in het laatste stukje een klein beetje angstig werd en toen pas goed realiseerde waar ik mee bezig was. Ik had geen spijt, ik zou deze ervaring voor geen diamant ter wereld hebben willen missen maar bezetenheid had een feit kunnen zijn. Het kon door de angst geweest zijn dat het contact abrupt eindigde of dat iets, een hogere entiteit of een universele wet het contact heeft gebroken. Ik was meteen in mijn lichaam en het voelde heerlijk aan dat ik de controle daarover terug kreeg. Dit is ook nooit meer gebeurd.

Maar ik mis ze, mijn familie en vrienden die heen zijn en  mijn huisdieren die me even zo lief waren. Ik verdring zo nu en dan de gedachten dat ik wou dat ik bij ze kon zijn. Langzaam aan ga je naar de laatste generatie toe maar je hebt je kinderen en je familie die hier nog leven en ook niet kunt missen. Hoe ouder je wordt hoe meer mensen in je leven voorbij trekken. Ik verlang dan zo terug naar het verleden hoewel het geen zijn meer is maar herinneringen die in het hart gegroefd zijn. Eens komt het zijn weer en worden de rollen verschoven. Het is dat ik hier nog nodig ben en tot zolang weet ik het nog wel goed uit te houden om door te gaan en te genieten van wat het leven ons te bieden heeft.

26/10/4 ©Blouche

Onderweg...

Gistermorgen belde mijn oudste dochter me uit bed. Ze moest met Xanthe naar de arts en zou dan naar mij toe komen. Ieder moment verwachte ik haar, maar het duurde meer dan een paar uur voor ze kwam. Het bleek dat ze van thuis uit had gelopen en natuurlijk vanwege de staking van het openbaar vervoer waar ik niet bij stil gestaan had. Een flink stuk waar ik geen zin in zou hebben voor een doktersbezoek of het zou voor een keer met prachtig weer zijn en in de bossen heb ik daar ook geen enkel probleem mee. Ze heeft als ADHD-kind altijd een brok impulsieve energie in zich gehad en nog steeds blijkt het uit die lange afstanden wat ze loopt. Ik moest lachen toen ze zei dat het gezond was en dat ze hierdoor meer energie kreeg. "Ja toe maar.." zei ik, alsof ze er te weinig van had. Als kind zoog ze de energie uit je en je was 's avonds doodop en blij dat ze in bed lag. Ze hoefde er zelfs niets voor te doen maar nu is dit vreemd genoeg anders. Ze gebruikt het en de aandacht wordt niet meer opgeeist, althans bij mij niet meer maar haar vriend begint wel steeds meer het begrip ADHD te begrijpen. Ze vroeg of ik zin had om met haar mee naar de stad te gaan om een pakketje op te halen. Ja daar had ik wel zin in maar eerst moesten we wachten op Kimberly die tussen de middag van school uit thuis zou komen en daarna kon ik me tijd vrijmaken.

We gingen door het park en we hadden leuke gesprekken zo onder mekaar. Xanthe sliep daarbij als een roos in de kinderwagen. Ze had immers pas haar flesje gedronken. Ik vertelde over de intregatie en dat ik een weekje niet was gegaan vanwege een kou en spit die pff gelukkig maar een paar dagen de kop opdook. Inmiddels gaat alles weer goed maar vanuit de intregatie hadden ze me voor 40 uur inpakwerk aangemeld bij een bedrijf zonder enig overleg. Ik was er eventjes door van slag omdat dit de afspraken niet waren. Ook dat is weer goed gekomen tijdens een gesprek en uitleg. Ik vertelde dit aan Sheila die eigenlijk door haar ADHD-diagnose met twee kinderen, tijdelijk afgekeurd is en spontaan uit de hoek kwam met: "Je mag vandaag de dag gelukkig zijn als ze je voor de helft gaan afkeuren". Uiteraard met de goede bedoelingen voor mij. Ik moest er zo om lachen want ik denk dat niemand graag een afkeuring wilt maar er zijn mensen die het wel zo spelen en niets mankeren. In een ander opzicht had ze wel gelijk dat het dan makkelijker voor me zou zijn tegenover de sociale dienst maar ik ben gezond verklaard en in principe moet ik me beschikbaar stellen voor hele dagen.

We kwamen de stad in en omdat we niet veel tijd meer hadden gingen we gauw voor het pakketje, even een winkel door en terug naar huis. Langs de Hema stelde ik voor om iets lekkers te nemen voor onderweg, de welbekende Hema-worst. Voor de kraam gingen we staan maar niemand voor te bedienen daar. Wat Sheila eigen is, schreeuwde ze er op los van HALLO...maar niemand die er op reageerde. Het geduld blijft dan bij haar uit en gaat aan alles zitten wat los en vast zit. "We zouden de flesjes frisdrank eigenlijk zo mee moeten nemen en vertrekken" zei ze:-) Na een paar minuten  kwam dan een verkoopster en Sheil gaf  't aan over die flesjes dat andere mensen die zo zouden kunnen stelen. "oh, zei het meisje, dat mogen ze rustig doen. Het zijn allemaal flesjes over de houdbaarsdatum heen". Met een smile en de worst op het vuistje gingen we verder.

Bij de drogist kwamen we aan en Sheil moest nog het recept af halen voor Xanthe wat ze bijna had vergeten. Zoals altijd is het daar dan wachten, ook al is het niet druk en zitten zit er bij Sheil niet in. Nee, want voor haar neus stond een open glazen pot bedoeld voor de kinderen om een presentje uit te halen. In de pot zaten kleine houten atribuutjes gehuld in doorzichtig plastiek. Ze begint met eentje en gaf het aan mij. Ik denk wat moet ik nou met zo'n priel houten bedje, bekijk het en denk wat erg gevaarlijk voor de hele kleintjes. Dan pakt ze eentje voor haar zelf, een kinderstoeltje en het schijnt haar aan te trekken. De hele hand gaat weer in de pot en bekijkt wat er al niet in zit en neemt alles wat verschillend is. Het gaat netjes in het netje van de kinderwagen. Ik denk doe die van mij maar erbij maar wel met de waarschuwing dat ze met de kids hiermee moest uitkijken. Ja daar was ze bewust van en het zou in haar kast een plaatsje krijgen:-) Ik neem een dropje uit de andere pot en al gauw grist haar vingers ook daar gretig in. Dit heb ik haar niet bijgebracht, juist integendeel maar het hoort bij haar karakter. Geen masker en doet alles wat vanuit haar hart komt. Dit zijn nog van die kleine onschuldige dingetjes maar soortgelijk prikkelend gedrag heeft niet mij maar vele instanties en scholen haar het plaatje van ADHD gegeven.

Een kind dat niet intelligent is maar wel wijzer dan menigeen en zegt waar het op staat. Je zou nu niet kunnen voorstellen dat dit kind vroeger een zware vorm van ADHD had en vol wilde proppen met zware medicatie en heel vervelende bijwerkingen omdat men haar niet aan kon en niet begreep. Ik ben blij dat ik meer nog mijn intuitie vanuit mijn diepste ik heb gebruikt en heel wat obstakels heb moeten doorstaan door bepaalde dingen te weigeren. Vooral voet bij stuk heb gehouden en verscheidende mensen niet liet doen wat tegen mijn gevoel indruisde voor hetgeen dat ik wist wie dit kind was en nog steeds is. Ze neemt nu haar eigen beslissingen en verantwoordelijkheid op, zij het met een klein beetje begeleiding maar ze doet het en heeft de wil om het goed te doen.....mischien nog wel beter dan ik!  

15/10/4 ©Blouche

Zweverig

Maandagmiddag en nog niets gedaan aan mijn huiselijke verplichtingen buiten de verzorging van de diertjes om. Dat is het eerste wat ik doe als ik opsta. Daarna even internet op gaan en voor je het weet hang je eraan vast hahaha..en nu moet ik iets kwijt!

Zweven.....ja wat moet ik daarmee. In de laatste twee dagen kom ik op communities over het paranormale die over het zweven gaan en uittredingen. Mensen die anderen waarschuwen om daar voorzichtig mee te zijn en vooral zich daar niet in te verliezen. Ik erger me daar zo dood om en ik weet ik ben ook aan het oordelen maar heb wel degelijk ervaring met wat nou zweven is en wanneer je je daarin jezelf verliest. Die opmerkingen worden meestal gemaakt tegenover diegene die zich pas in het paranormale verdiepen vanuit een tijdsbestek van een paar jaar. Laat ik zeggen dat mensen zich gaan verliezen wanneer ze tientallen jaren bezig zijn geweest nadat ze anderen licht hebben gegeven en tot steun zijn geweest. Ik reageer daar niet meer op en denk ze moeten het zelf ondervinden wat jezelf verliezen is maar het geeft een dumper tegen wie het gezegd wordt. Alsof ze achterlijk zijn, niet goed weten waar ze mee bezig zijn. Het maakt me kwaad en daarom dat ik het nu neer moet zetten hoewel ik weet dat zij het goed bedoelen en anderen ervan willen vrijwaren maar ze vormen een belemmering in hun gedachtengang en het maakt onzeker wat een finest kan zijn voor hun ontwikkeling door niet meer durfen. Ze weten zelf soms niet wat zweverig is. Het gaat om ervaren en daardoor bewust te worden en niet om wat goed of slecht is voor de ander. Slechte dingen komen vanzelf op ons af met als doel het een andere richting te geven waarvan jezelf bewust moet worden. Je kan niet alles aannemen, je moet het zelf ondervinden. Je moet vaste grond onder je voeten hebben, zeker...  maar wat is dat..  iedereen schijnt daar ook een andere mening over te hebben. Je mag je niet helemaal in het paranormale storten want dan wordt je zweverig. Bullshit...als iemand de hele dag tarotkaarten leest en daar plezier aan heeft, waarom niet. Het is wat anders als je aan bepaalde verplichtingen gaat verzaken of je gezin gaat verwaarlozen maar dat heeft niks met het zwerige te maken. Dat is verslaving net als je aan een computer verslaafd bent, net als ik:-)  Een vaak voorkomende uitlating is dat het niet goed is om uit te treden en dat je je daarvoor goed moet gronden zodat je op aarde blijft. In mijn ervaring is er niets mooiers dan bewust uittreden en veelal gaat dit vanzelf en spontaan met behulp van je eigen gidsen naar gelang je ontwikkeling en gevoeligheid. Ik heb zelfs een periode gehad dat hierdoor mijn gesteldheid op en top was. Een gelukzaligheid die zich ook tegenover andere mensen liet gaan. Dus mensen wat is zweverig? Jezelf verliezen wilt zeggen dat je je verstand niet meer goed kan gebruiken en geconfronteerd wordt met demonische illusies wat heel ver kan gaan en in verbinding staat met je ego. Veel dingen niet meer kan plaatsen en alles een wirwar wordt in je hoofd. Het kan zelfs zo erg zijn dat er een bezetenheid is en negatieve achtervolgingen. Vertrouw op je intuitie en verstand, werk eerst goed aan jezelf en blijf aan jezelf werken. Leer eerst de mensen kennen voor zoiets wordt gezegd. Schrap het zweverige uit je woordenboek en laat vogels en viegtuigen zweven....hou het voor jezelf in de gaten dat je je niet verliest daar heb je meer dan genoeg aan... dat je niet zogenaamd in je eigen praat als je over straat loopt:-) Gewoon je verstand gebruiken! Je kunt ook zonder het paranormale jezelf verliezen. Zo ik heb mijn ei kwijt...en ga verder zweven, heerlijk!

11/10/4 ©Blouche

Begraafplaatsen

Vandaag zat het niet zo mee....de wasmachine-monteur zou komen voor de derde keer en ik verslaap me ondanks dat ik op tijd in mijn bed was. Ook Kimbles lag er voor haar doen laat erin en daardoor  liet ook zij verschiet deze morgen. Een mooi kaartje vond ik bij de deur op de grond met het bericht dat ik een nieuw afspraak moest maken. Een beetje beteuterd moet je ook nog eens gaan uitleggen waarom de telefoon een bezettoon kreeg en waarom er niet geopend werd. Ik zak dan werkelijk door de grond maar het is mijn eigen schuld. Met kimberly van plan geweest om naar de hei te gaan wanneer die op tijd zou zijn maar ik had het eerlijk gezegd niet meer. Nu maar hopen dat die morgen weer vroeg aan de deur komt en dan zul je net hebben dat dit in de namiddag is. Waarom gaat alles toch zo onverwachts tegendraads. Ach ja we zien wel.

Een tijdje niet meer gesolliciteerd en heb nu de hele middag daaraan besteed. Op alles waar ik maar kon reageren en zelfs open sollicitaties verricht naar de gemeente, ziekenhuis en diens meer. Van vakantie-werk niks meer gehoord en laat dit verstek gaan want de meeste vacatures zijn nu al bezet en niet lang meer dan is de tijd ook daarvoor voorbij. De intregatie staat stil en zal daar eens navraag gaan doen waarom ik daar niks meer van verneem. De consulente van de werkplaats is al lang van vakantie terug dus is er iets gaande. Wel weet ik dat een van de clienten waarmee ik begon, nog contact heeft gehad en er gezegd werd dat zij toestemming moesten vragen. Vind het maar vreemd alles.

Afgelopen week bezoekjes afgelegd naar mijn moeder en mijn dochter. Het was tevens mijn vader's verjaarsdag die vorig jaar in mei overleed. Voor moeders bezoek gingen we dus even zijn graf bezoeken met een flinke bos oranje, rode rozen. De vaas vonden we al vol met bloemen en hebben we die maar aan moeders gegeven, die deze bij mijn vaders portret had neer gezet. Ik vind het zonde om bloemen zonder water achter te laten en zo heeft mijn moeder ook wat eraan. Het viel me op het kerkhof op dat er veel potten en vasen om waren gevallen door wind en storm. Ik zet ze dan weer recht neer wat op mijn wandelweg komt en onze vriend die bij ons was maakte daar nog een opmerking over. Het zijn bloemen en planten uit liefde gegeven en die kan ik niet zo omgevallen laten staan alsof ze niets meer betekenen. Ze geven ja ook de sfeer aan in zijn geheel. Het leeft tussen de doden. Op een ander kerkhof die zo'n vijfhonderd meter er vandaan ligt en aan een hele oude kerk grenst, geeft mij een totaal ander gevoel. Stil, verlaten en echt meer een afvallig zerkje is het met grote oude scheve grafstenen, beschimmeld met mos en omringd met stokoude bomen waarvan de wortels boven de grond uitkomen. Er groeit geen gras en de grond is keihard, bedekt met hier en daar takjes. Je ziet dat daar niets aan gedaan wordt en ik heb me laten vertellen dat het geen algemene begraafplaats is maar een oude stek van lang geleden overleden priesters. Het geeft een heel griezelig effect en je zou zo in een griezelfilm stappen maar vreemd genoeg vind ik daar meer rust dan op het levende kerkhof. Deze oude kerk met graven ligt bij het gebouw waar ik altijd de yoga ga beoefenen. Als ik er bijtijds ben dan loop ik er even heen en het is enorm wat daar een rust vanuit komt. Zijn het de oude bomen die de rust geven of is het een innerlijke gemoedstoestand tot de zielen die werkelijk zijn vertrokken en tot rust zijn. Kan ook beiden zijn... ik moet er toch eens een foto van maken...

Ik was ook bij mijn dochter en de kleintjes. Sheila's vriend was jarig en dat werd met kersenvlaai gevierd. Het is ieders keer weer heerlijk om de kleintjes te zien. Xanté is nog te klein en slaapt meer in haar wiegje dan dat ze wakker is. Het is alsof ze ook klein blijft. Dat is natuurlijk niet zo maar alleen het idee. Luciano zat zo stil op de bank wat ik niet gewend van hem ben maar dat kwam doordat ie een bekertje met chip-knabbels had. Het duurde ook niet lang of er kwamen weer ogen tekort. Het leuke is dat ie begint te praten en woordjes nazegt. "Cora" (mijn oudste hond) komt vlekkeloos eruit maar "Ischa" (jongste hond) werd "i-a" en daarna komt meteen "apekop" en ik schoot me toch in de lach. We heben nog een tijdje daar gezeten maar zoals altijd als wij van daar willen vertrekken komen er donkere wolken opzetten. Deze keer wilde we geen regen meer onderweg en gelukkig trok het na eenhalf uurtje op zodat we droog naar huis konden gaan fietsen.......

27/9/4 ©Blouche

Als maar meer willen...

Behoorlijk aan het nachtbraken geslagen nu de vakantie van de kinderen hier zijn begonnen. Ook Kimbles gaat later dan normaal naar bed en zitten we samen wat vaker voor de tv. Het mooie weer laat zich van zijn beste kant zien. Het zou de hele week warm blijven tot aan 28 graad in het zuiden, dus kunnen we de lol weer op. Gisteren was het heerlijk en waren we even over de markt maar het was iets te laat geworden. De marktlui waren al bezig om de goederen weer in de auto's in te laden. Gelukkig nog twee leuke stofjes voor een prikje kunnen meenemen. Dan maar zo gewinkeld en overal wezen snuffelen. Het ging niet overal goed met Kimberly. Een enorme sterke wil heeft ze en dat botst nogal met het mijne wat ons beiden vaker over het rode lint brengt. Ikke, ikke, ikke en geen rekening houden met anderen.

Zo kwamen we aan in een winkel met spotgoedkope kleding, zo rond de 2 tot 4 euro afgeprijsd. Heel leuk en modern en tuurlijk kon ik daar geen nee opzeggen maar ook in deze financiële situatie geldt: tot hier en niet verder. Ze mocht een broek en iets voor daarop uitkiezen. Die keuze was al vrij snel gemaakt toen ik aanstalten ging maken om naar de kassa te gaan maar dat was niet voldoende voor haar. Meteen een andere broek in het mandje erbij leggen terwijl ik duidelijk nee aangaf. Ze trok zich daar gewoon niet van aan en liep naar de kassa. Riep nog na van "nee hoor, leg maar terug die ga ik niet betalen". Ijskoud en boos liep ze door en ik had absoluut geen zin in affaires. Ik vertikte het om er achter aan te gaan en liep teleurgesteld de winkel uit naar buiten. Zij had het mandje bij zich en kort daarna kwam ze erachter dat het menens was met mij. Ze liet de koopwaar achter en haalde me weliswaar in. Een hele scene met verontschuldigingen en dat ze die ene broek niet meer wilde. Ze dacht slim te zijn om de waar ook nog eens bij de verkoopster in bewaring te geven, zo ze dit dan zei. Ik zei pech voor jouw, want nu krijg je helemaal niets. Met man en macht begon ze aan me te vergrijpen en komt de agressie heftig op, tot aan het genante toe. Ik laat me er niet van de wijs door brengen en kon me van haar afschudden. Zij ging terug en ik bleef buiten op haar wachten. Na enkele minuten zag ik haar weer maar ze was behoorlijk uit haar stemming en ging haar eigen weg.

Ook ik ging mijn eigen weg en hoewel ik me rot voelde ging ik door met winkelen zij het met tegenzin. Ik slenterde maar wat en ging uiteindelijk een newage-winkeltje binnen. Een mooie pentagram-hanger vond ik met een rood steentje erin. Het kon er nog net van af en ik kocht het. Hierna wilde ik naar huis en begaf me waar onze fietsen stonden. Tot mijn verbazing zag ik haar fiets nog staan en ik denk laat ik nog maar even terug naar het centrale gedeelte gaan van de stad. En ja hoor, met gebogen hoofd kwam ik haar weer na drie kwartier tegen en sloeg haar boosheid om in verdriet. Meteen legde ik uit dat als je teveel wilt dit ook tot niets kan leiden en zij dit nu heeft ondervonden. Dit geldt voor alles in het leven.

Gelukkig keerde de gemoedstoestand van ons beiden tot het normale terug. Wij gingen bij Mac Donalds iets eten en drinken en omdat ik vond dat ze haar les heeft gehad en zij dit nu inzag, gaf ik haar precies het bedrag voor die broek en sweatshirt. Of ik hier goed aan gedaan heb? In iedergeval stapten we op om nog een aantal winkels te bezoeken en na afloop een gezellig terrasje genomen onder de hete zon.

28/7/4 ©Blouche