Op 3 december 1958 zag ik het levenslicht om precies 4 uur in de ochtend. Mijn geboorte getal is 11, wat een meestergetal is en mijn dierenriemteken een boogschutter. In het voorkamertje van mijn grootouders huis werd ik als oudste van 5 kinderen geboren in Heerlen en woog 4 pond. Mijn moeder en mijn grootouders kozen thuis voor 24 uur per dag mij per uur van voeding te voorzien inplaats dat ik als couveuse in het ziekenhuis werd verzorgd. Een hele opgave waarbij mijn vader me niet uit het oog verloor en er wel op de achtergrond was. Ik kwam onverwachts, mijn ouders waren niet getrouwd, hadden geen woning maar zou door mij wel spoedig volgen.

Er was een geloofsconflict tussen de ouders van mijn moeder en die van mijn vader. Het was een taboe om als katholieke iemand te trouwen die gereformeerd protestant is en andersom, doch trokken mijn ouders zich daar niets van aan. De ouders van mijn moeder waren katholiek en mijn opa wilde dat ik door hen en mijn moeder werd opgevoed. Dit ging dus niet door en hoewel mijn ouders mij opvoedde werd ik toch stiekum katholiek gedoopt door mijn moeder, merendeels opgetrokken door mijn grootouders en werd het oogappeltje van mijn opa. Mijn liefde voor de dieren en natuur heb ik van hem en iets van mijn oma maar mijn opa was met dieren zeer gevoelig net als mij, alsmede mijn moeder.

Zij waren niet zo strikt met het geloof zoals dat destijds was maar mijn katholiek zijn werd wel voor iedereen verborgen gehouden. Ik kwam er achter op het moment dat ik ging trouwen met een katholieke jongeman. Ik werd twee keer gedoopt wat eigenlijk niet mocht, een pastoor die geen zin had om alles te onderzoeken en mijn vader die nu overleden is heeft het nooit geweten. Allemaal dogma die als een rode lijn door mijn leven liep, mijn innerlijke onderzoekingsdrang geweven door liefde voor meer dier en natuur dan de mens zelf.

Mijn jeugd verliep redelijk goed en kan zeggen dat ik een gelukkige kindertijd had, wel anders dan de andere zo voelde het en dit heb ik nog steeds ten opzichte van mijn familie. Vrienden had ik waaraan ik me aanpaste maar niemand die zich in mijn overgevoelige beleving kon vinden. Ik had nooit behoefte om uit te gaan, jongens in de pubertijd hebben mij niet eens geinteresseerd en vertoefde het liefst bij mijn oma en opa waar ik me geborgen voelde, die veel verhaaltjes vertelde over dieren, parabels, mij mee uit namen op hun wandelingen door limburgse hei en bos, paardrijden, leerde handwerken, breien, haken, spelletjes en kaarten, stam der familie, schande en geluk, oorlog, armoede en rijkdom, religie en niet het dogmatische maar voor wat zij aan waarheid hadden ondervonden. Moeder Maria werd meer aangeroepen dan onze lieve heer - wat is een voorspreker opa, hoe zit dat met de beelden van de katholieke kerk -  is toch ook afgoden - vragen en beleven en creëren. Alleen de grote familiefeestjes vond ik niks en zat wel graag in de keuken te snoepen van de overgebleven restjes slagroom voor over de eigen gemaakte vlaaien, fruitstukjes of zelfgemaakte gekookte pudding, ragout voor de kroketten, heerlijke volle groentesoepen en ik vergeet nooit de harde kadetjes besmeerd met dikke bonaboter en plakjes slagersachterham tussen de middag als er op school de grote pauze was..

Mijn grootouders vormde de basis voor wie ik innerlijk altijd geweest ben. Ik oversteeg hun in gevoel later, nu ze er ook niet meer zijn maar ik werd begrepen en genomen door hun in wie ik was. Buitengewone paranormale ervaringen had ik regelmatig, dorste echter hier met niemand over te praten omdat dit voor mij zelf onbegrepen angsten waren en mij zeker als gek zou gaan uitmaken. Een intuitieve beschermingsmechanisme tot ik op latere leeftijd met een helderziende kaartlegger in contact kwam. Er ging een andere wereld voor me open waarbij ik nog meer op onderzoek uit ging en nog steeds veel dingen voor me hield. In de tussentijd was ik met 16 jaar begonnen met werken als schoonmaakster op verpleegafdelingen in het ziekenhuis waar ik veel mensenkennis opdeed en een heerlijke tijd beleefde ondanks dat ik verschrikkelijke ziektebeelden meemaakte van patienten. Bijna tien jaar en stopte omdat ik fulltime voor mijn eerste kind wilde zorgen, anderzijds ook iets anders wilde dan poetsen. Na anderhalf jaar kreeg ik met een echtbreuk te maken die niet echt op liefde was gebouwd. Ik vond het meer erg voor hem als voor mij.

Mijn grote liefde kwam twee jaar later en dit was iemand vanuit het criminele circuit, geen bandiet maar wel uniciteit had, een soort Robin Hood met besef van waarden en normen, iemand die anders wilde maar door de overheid niet anders kon. Anderzijds kan je ook spreken van een volwassen indigo waar ik nog niet zolang geleden ben achtergekomen! Hier werd ik heel hard geconfronteerd met vooroordelen, goed en kwaad en autoriteiten. Niet mijn blindheid maar zijn blindheid. Niet mijn verantwoordelijkheid maar zijn verantwoordelijkheid, twee zijdes, het grote deel van de dualiteit. Ohh zekers, ook ik was blind en schuld treft iedereen en niemand. Ik trok naar België en terwijl hij niet goed bezig was kreeg ik meer te maken met geestelijke manifestaties - katten en healing. Inmiddels was mijn tweede kind geboren die niet gepland was. Een kind is altijd wenselijk bij mij maar het was niet het juiste moment en onverstandig, doch daarboven hadden zij hun plan.
Een kristal-kind met het meestergetal 33.

De overheid vond tijd dat ik ging werken maar ik had te weinig scholing en na mijn tevergeefse pogingen pleitte ik voor school of een opleiding. Die werden geweigerd en kreeg projecten wat niets opbracht dan alleen goede verklaringen van de leiding dat het niet aan mij lag. Mijn hoop was weg maar één leraar bleef in mij geloven, pushte mij voor een opleiding en in het eerste jaar kreeg ze me niet over de drempel. Ik kreeg een droom waarin ik zag dat die genomen moest worden maar de overheid...  Zij kreeg het voor elkaar door brieven te schrijven en ik begon aan een volle meao-dagopleiding. Mijn eerste computer kwam en na bijna vier jaar kreeg ik mijn diploma. De economie was zover achteruit gegaan dat dit ook niets hielp maar ik was wel trots op mezelf en langzamerhand begon het internet-leven zijn aanvang te nemen waarbij ik het geleerde tot uitdrukking kon laten komen op een wel zodanige verraste manier dat ik het zelf niet kon geloven...  Spirituele fora en clubs, begeleiding aan mensen per mail en/of messenger, meditatiesessies begeleiden, visualisatie-begeleiding, communicatieve en conflictbegeleiding en kwam daarbij gelijkgestemden tegen.

Ik werd een kanaal om anderen bewust te maken en merkte dat ik intuitieve boodschappen door kreeg die niet van mij waren. Zowaar ik jaren op zoek was naar masters en nooit ëén vond vanwege dat mijn gevoel weigerde bij bepaalde mensen, voegde zich plots de een na de andere bij mij met daarbij vele zielsmaatjes. In 2005 behaalde ik de mastergraad van shambhala-mdh en ik bereikte mijn glorieus punt in het teken van een lichtwerker en zat in de vijfde dimensie. Daarnaast kwam het sjamanisme en wicca op mijn pad waar ik een oergeestelijk thuiskomen voelde waarbij ik het universele aspect en bewustelijke eenwording niet uit het oog verloor. Zelfs door één zielsvriendin (shaumbra) gestuurd werd en naar hogere regionen voerde. Dit alles was een voorproefje terwijl de poorten van de ascentie zich opende. Ze overleed op het moment dat ik de hel in trad.

Met mijn jongste dochter ging het niet goed en haar vader nam zijn intrede ten goede, doch niets haalde uit. Ik kon me alleen met hem in de natuur relativeren. De rest daarom heen verliep machteloos tragedisch, heel de omgeving zat ons tegen. Gedragsproblemen die vanuit een toen onbekend trauma was ontstaan en achteraf mijn oudste dochter met adhd hetzelfde had ondergaan alleen met een andere inslag.